Czym jest autyzm?

Autyzm jest zaburzeniem
rozwojowym, które najczęściej ujawnia się w ciągu pierwszych trzech lat życia
jako rezultat zaburzenia neurologicznego, które oddziałuje na funkcje pracy
mózgu.

Autyzm i jego pochodne,
jak podaje statystyka, występują raz na 500 osób i występuje cztery razy
częściej u chłopców niż dziewczynek. Dochody, stopa życiowa, czy wykształcenie
rodziny nie mają żadnego wpływu na występowanie autyzmu.

Autyzm ma wpływ na
rozwój mózgu w sferach rozumowania, kontaktów socjalnych i porozumiewania się.
Dzieci i dorośli z autyzmem najczęściej mają kłopoty z komunikacją w grupie i
wspólnych czynnościach. Zaburzenia utrudniają im porozumienie z innymi i
stosunek do świata zewnętrznego. Chorzy mogą wykonywać te same ruchy ciała ( np.
machanie ręką, kołysanie się ), nietypowe reakcje do ludzi, lub przywiązanie do
przedmiotów, czy sprzeciwianie się jakimkolwiek zmianom w rutynie. W niektórych
przypadkach może występować agresja i/lub samookaleczanie się.

Autyzm jest trzecim
najczęściej spotykanym upośledzeniem rozwojowym- częstszym niż zespół Down'a.
Jednak większość społeczeństwa, w tym wielu pracowników służby zdrowia, świata
nauki, nadal nie rozumie jak autyzm oddziałuje na osoby chore i jaki jest
najlepszy sposób pracy z osobami cierpiącymi na autyzm.

Czy istnieje
więcej niż jeden rodzaj autyzmu?

Autyzm jest często
określany jako zaburzenie spektralne, co oznacza, ze charakterystyka i objawy
autyzmu mogą objawiać się dużą różnorodnością połączeń, od lekkich do ciężkich.
Pomimo, iż autyzm określany jest specyficznym rodzajem zachowania, to jednak
chore dzieci i dorośli mogą okazywać różne kombinacje zachowan i ich nasilenie.
Dwoje dzieci z autyzmem mogą się całkowicie różnie zachowywać. Lekarze używają
trzech innych grup ( PDD-NOS, syndrom Aspergera i syndrom Retta ) do określenia
osób, które wykazują część, lecz nie wszystkie objawy autyzmu. Zdiagnozowanie
autyzmu jest możliwe wtedy, gdy występuje odpowiednia ilość zachowań
niewłaściwych dla danej grupy wiekowej. Syndromy Aspergera i Retta wykazują
największy kontrast w stosunku do autyzmu. Większość znawców zgadza się ze
stwierdzeniem, ze nie istnieje typowy rodzaj lub typowa osoba autystyczna.
Różnice w zachowaniu dzieci są często bardzo subtelne. Każda diagnoza polega na
obserwacji dziecka.

Jaka jest
przyczyna autyzmu?

Naukowcy badają różne
wytłumaczenia form autyzmu. I chociaż nie ma jak na razie jednej odpowiedzi,
współczesne badania łączą autyzm z biologicznymi i neurologicznymi różnicami
mózgu. MRI i tomografia wykazują nieprawidłowości w budowie mózgu, z wyraźnymi
różnicami w rejonach móżdżku. W niektórych rodzinach zauważa się powrót
choroby, co może sugerować, iż istnieje genetyczna podstawa autyzmu, ale jak do
tej pory nie odkryto genu odpowiedzialnego za autyzm. Wiele starszych teorii
powodów autyzmu zostało obalonych. Autyzm nie jest choroba psychiczną.
Autystyczne dzieci nie są " niegrzeczne". Autyzm nie jest spowodowany
złym wychowywaniem.

W jaki sposób
rozpoznać autyzm?

Nie ma medycznych
testów, które umożliwiłyby diagnozę autyzmu. Właściwa diagnoza musi mieć
podłoże w obserwacji dziecka, jego stopnia komunikacji, zachowania i stopnia
rozwoju. Jednakże, ponieważ wiele objawów autyzmu występuje także w innych
chorobach, lekarz musi wykonać wiele dodatkowych badań, aby wykluczyć inne
przyczyny. Rozpoznanie choroby jest bardzo trudne, gdyż objawy są tak
zróżnicowane. Ważne jest zatem zlokalizowanie specjalisty, który ma
doświadczenie w leczeniu autyzmu.

Jakie są
najczęstsze objawy?

Jak zachowują
się osoby z autyzmem?

Dzieci autystyczne
rozwijają się w zasadzie normalnie aż do 24-30 miesiąca, kiedy to rodzice mogą
zauważyć opóźnienie w mowie, zabawach lub kontakcie z dzieckiem. Autyzm może
się objawiać w następujących sferach:

-mowa rozwija się słabo
lub wcale, używanie słów bez znaczenia, porozumiewanie się gestami zamiast
słów, słaba możliwość skupienia uwagi

-dziecko woli spędzać
czas samo niż z innym, nie interesuje się zawieraniem przyjaźni, słaby kontakt
wzrokowy, mało się uśmiecha

-nadwrażliwość na dotyk
lub brak reakcji na ból, wzrok, słuch, dotyk, ból, węch, smak mogą być mniej
lub bardziej upośledzone

-brak spontaniczności
lub pomysłowości w zabawach, nie proponuje czynności, nie wymyśla zabaw

-nadpobudliwość lub
otępienie, częste wybuchy złego humoru bez powodu, uparte przywiązanie do
jednego przedmiotu lub osoby, może okazywać agresję lub może się samookaleczać.

Jakie są
różnice ?

Rożnice miedzy dziećmi
autystycznymi są ogromne. Niektóre, z mniejszym stopniem autyzmu, mogą okazywać
tylko niewielkie opóźnienie mowy i większe problemy w kontaktach ze
środowiskiem. Mogą mieć przeciętną lub ponad przeciętna mowę, lecz maja kłopoty
z wyobraźnią, lub ze współuczestniczeniem w grze z rówieśnikami. Inne dzieci, z
większym stopniem autyzmu, mogą potrzebować pomocy z codziennymi potrzebami jak
przejście przez ulice lub zrobienie zakupów. W przeciwieństwie do ogólnej
opinii, wiele dzieci i dorosłych z autyzmem utrzymuje kontakt wzrokowy, okazuje
uczucia, uśmiecha się i śmieje i okazuje całą gamę innych emocji, ale w różnym
stopniu. Tak jak inne dzieci chorzy reagują pozytywnie lub negatywnie na
środowisko. Autyzm może oddziaływać na to jak reagują i utrudnić im
kontrolowanie ciała i umysłu. Choroba z czasem może zmienić się lub nawet
ustąpić. Jakkolwiek nikt nie może przewidzieć przyszłości to są osoby
autystyczne, które prowadzą samodzielne życie. Są też tacy, którzy będą zawsze
zależni od rodziny i placówek specjalistycznych. Osoby autystyczne mogą także
mieć inne choroby związane z praca mózgu, np. padaczkę, opóźnienie umysłowe lub
choroby genetyczne. Około 2/3 chorych objawia opóźnienie umysłowe. U około
25-30% może rozwinąć się padaczka.

Czy istnieje
lekarstwo na autyzm?

Wiedza na temat autyzmu
pogłębiła się ogromnie od czasu pierwszego sformułowania autyzmu w 1943. Niektóre
wcześniejsze dążenia do uleczenia wydają się dziś nierealne w świetle tego co
jest wiadome na temat chorób mózgu. Wyleczyć znaczy "przywrócić do zdrowia
fizycznego, psychicznego, stanu normalnego". W medycznym sensie nie ma
leku na wyleczenie zmian w mózgu, które są czynnikiem autyzmu. Aczkolwiek
ciagle znajdujemy lepsze sposoby rozumienia choroby i pomocy chorym w
przystosowaniu się. Niektóre symptomy mogą z czasem zelżeć, inne mogą zniknąć.

Przy właściwej opiece
wiele zachowań autystycznych może być zmienionych na lepsze, nawet do momentu,
gdzie mogą one ustąpić. Niestety ,większość dzieci i dorosłych będzie okazywała
pewne stopnie autyzmu przez całe życie. Możliwe są różne rodzaje terapii w
zakresie mowy, zachowania, wzroku, słuchu, terapie muzyczne, a także leki i
zalecenia dietetyczne. Terapie powinny być dostosowane do indywidualnych
potrzeb chorego.