Więź społeczna

Posted by nauka on wt., 04/08/2008 - 16:03


Podstawowym
elementem ludzkiego istnienia jest działanie. Wszystko co robimy, jest
skierowane na nas samych bądź na innych ludzi. Ukierunkowanie naszych czynów na
inne osoby jest podstawą do powstawania interakcji. Stanowi ona proces, poprzez
który dana jednostka działa na inną osobę, ewentualnie odpowiada na
przedsięwzięcia innej osoby. Interakcje społeczne charakteryzują się niezmierną
elastycznością. Zmieniają się w zależności od obiektywnych warunków oraz jej
obiektywnej interpretacji. Przyczyną zróżnicowania społecznych interakcji jest
także subiektywne odczytanie znaczenia zachowania drugiego człowieka. Inaczej
np. na tak samo obiektywnie rzecz biorąc, wyglądający uśmiech osoby, którą
lubimy, uważamy za bliską a inaczej osoby uważanej przez nas za naszego wroga.
U pierwszej jesteśmy skłonni doszukać się gestu przyjaźni, u drugiej zaś gestu
wyśmiewania się, kpiny. Trzeba też przy omawianiu tej kwestii dodać, że sposób,
w jaki staramy się wywołać u drugiej osoby określoną reakcję, a także skłonność
do takiej samej a nie innej interpretacji nadanego w naszą stronę bodźca oraz
rodzaj zachowania się w odpowiedzi na ten sygnał, są uwarunkowane przez naszą
kulturę.

Interakcje
społeczne są podstawowym elementem współtworzącym więź społeczną, która to
najogólniej mówiąc wyznacza wszelkie formy życia społecznego. Więzią społeczną
wg. J.Szczepańskiego nazywamy „zorganizowany system stosunków, instytucji i
ośrodków kontroli społecznej, skupiający jednostki, podgrupy i inne elementy
składowe w funkcjonalną całość zdolną do utrzymania się i rozwoju”. Więź
społeczna może przybierać różne formy charakteryzujące się swoistą dla siebie
trwałością i siłą złączenia więzi w całość. Owa siła i trwałość zależy od
ilości i jakości komponentów składających się na dany rodzaj więzi.

Jednym
z takich komponentów jest bezpośrednie lub pośrednie zetknięcie się osób w
określonej przestrzeni i czasie, w wyniku którego uświadomiły one sobie
istnienie drugiej istoty i posiadane przez nią cechy. Ten komponent nazywany jest
stycznością przestrzenną. Aby pojawiła się bezpośrednia styczność przestrzenna
musi zaistnieć tzw. odwzajemnione zauważenie się i zapamiętanie jakichś cech
drugiej osoby. Oprócz styczności bezpośredniej może pojawić się styczność
pośrednia, czyli taka, w której kontakt między osobami dochodzi do skutku za
pomocą pośrednika. Cechą wspólną obu styczności jest wzajemne spostrzeżenie
siebie jako potencjalnych kandydatów do dalszych kontaktów. Styczność
przestrzenna stanowi warunek konieczny, lecz nie wystarczający do pojawienia
się dalszych komponentów więzi społecznej. Należy przez to rozumieć, że nie
każde wzajemne zauważenie się prowadzi do nawiązywania bliższych kontaktów. Nie
sposób jej jednak nawiązać bez uprzedniej styczności przestrzennej. Kolejnym krokiem
w rozwoju więzi społecznej jest łączność psychiczna. Jest to obustronne
zainteresowanie się osób swoimi cechami, zapoczątkowane w momencie styczności
przestrzennej.

Aby do tak rozumianej łączności doszło,
każda ze stron musi dostrzec w drugiej takie cechy, które umożliwiają
zaspokojenie jakichś jej potrzeb. Ponadto pomiędzy stronami musi dojść do
porozumienia polegającego na zadaniu sobie sprawy z przyczyn zainteresowania,
zaakceptowaniu ich i wyrażaniu zgody na bycie obiektem zainteresowania. Rezultatem
łączności psychicznej jest zajęcie określanej postawy wobec partnera. Stwarza
to niezbędną płaszczyznę do pojawienia się kolejnego komponentu więzi, czyli
styczności społecznej, tj. ”pewnego układu, w którym zaangażowane są
przynajmniej dwie osoby jakiejś wartości, która staje się podstawa styczności,
jakieś wzajemne oddziaływanie dotyczące tej wartości”. Wyjaśniając wątki
myślowe tworzące to określenie, trzeba zaznaczyć, że wzajemne oddziaływanie
stron dochodzi do skutku z powodu wymiany wartości, czyli tego, co cenimy, co
chcielibyśmy posiąść. Cechy osobowe jednostek, które się stykają schodzą zazwyczaj na plan dalszy. Wyróżnia
się kilka typów styczności. W zależności od częstotliwości i czasu utrzymywania
się wyodrębnia się styczności trwałe i przelotne. Ze względu na rodzaj
wartości, stanowiącej ich podstawę, wyodrębnia się styczności rzeczowe i
osobowe. Z uwagi na rodzaj potrzeby inspirującej daną styczność rozróżnia się
styczności publiczne i prywatne. Wreszcie, dla pełnego obrazu należy wskazać na
styczności bezpośrednie bądź pośrednie, dokonujące się za pośrednictwem jakichś
środków wzajemnego komunikowania się (np.w formie wymiany listów).

Styczność
społeczna jest podstawą do pojawienia się wzajemnego oddziaływania stron ze
sobą kontaktujących się.

Wzajemnym
oddziaływaniem określa się: systematyczne, trwałe wykonywanie działań
skierowanych na wywołanie odpowiedniej reakcji ze strony partnera, który z
kolei swoim zachowaniem wywołuje reakcję działającego.

Wzajemne
oddziaływanie jest szczególną postacią działania społecznego.

Działaniem
społecznym nazwiemy intencjonalne, sensowne zespoły czynności, podjęte dla
osiągnięcia określonego celu przy użyciu skutecznych- w przekonaniu
działającego- środków.

W
działaniu społecznym, a także we wzajemnym oddziaływaniu, można wyróżnić
następujące elementy strukturalne: podmiot (tj.osobę bądź zbiorowość
działającą), przedmiot (tj. osobę bądź zbiorowość, na którą działanie jest
skierowane), środki działania, metody działania, będące określonym sposobem
stosowania środków i rezultat działania.

W związku z tym, że działanie społeczne zawsze zmierza do zmodyfikowania
postawy osoby, która jest przedmiotem owego działania, najważniejszymi
elementami są środki i metody. Spośród ogółu znanych i stosowanych metod można
wydzielić postępowanie nastawione na perswazję i przymus.

Metody perswazyjne charakteryzują się
oddziaływaniem w kierunku modyfikacji postaw przez bodźce zachęcające do
pożądanego zachowania bez zagrożenia wartości cenionych przez przedmiot
działania.

Metody negatywnego wymuszania, jak sama
nazwa mówi, odznaczają się wywieraniem presji, pod wpływem której przedmiot
zaczyna zachowywać się zgodnie z oczekiwaniem podmiotu. Dokonuje się to pod
presją zagrożenia.

Zarówno
działanie społeczne jak i wzajemne oddziaływanie, stanowi element niezbędny do
pojawienia się kolejnego komponentu więzi tj. stosunku społecznego.

Przez
stosunek
społeczny
należy rozumieć w tym ujęciu „...system unormowanych,
wzajemnych oddziaływań między dwoma partnerami na gruncie określonej
platformy”. Wyróżnia się dwa typy stosunków społecznych, tj. powstających na
gruncie zależności obiektywnej i subiektywnej. Stosunki pierwszego typu
wynikają z układu niezależnych od stron. Są one obwarowane rozlicznego rodzaju
przepisami, regułami postępowania, na które strony nie mają większego wpływu.

Stosunki zaś drugiego wpływu opierają
się na układach zależnych. Wzajemne zobowiązania stron kształtują się pod
przemożnym wpływem ich woli. Stosunki społeczne, niezależnie od ich typu, są
tymi komponentami więzi społecznej które wystarczają do uformowania się grup i
innych zbiorowości społecznych. Jednym z istotnych elementów stosunku
społecznego jest zależność.

Zależnością
społeczną
nazywamy taki układ między stronami, w którym strona B musi
podporządkować się stronie A, gdyż A dysponuje wartościami ważnymi dla B. Cechą
zależności społecznej jest brak równowagi pomiędzy „mocą” obu stron, tzn. jedna
z nich ma większą moc, tj., dysponuje środkami zapewniającymi jej przewagę nad
drugą.

Istnieją
także siły formujące i podtrzymujące wieź społeczną. Zalicza się do nich:
instytucje społeczne, kontrolę społeczną i organizację społeczną.

Instytucją
społeczną
nazywamy zespół urządzeń, w którym wybrani członkowie grup
otrzymują uprawnienia do wykonywania czynności, określonych publicznie i
impresjonalnie dla zaspokojenia istniejących potrzeb jednostkowych i zbiorowych
i dla regulowania zachowań innych członków grupy.

Elementami składowymi stanowiącymi o
istnieniu i funkcjonowaniu każdej instytucji są: urządzenia, uprawnienia i
modele zachowań. Są one zależne od rodzaju potrzeb społecznych, jakie ma
realizować dana instytucja. Poszczególne instytucje mają pewien zakres
wspólnego terenu działania. Rodzaj zaspokajanej potrzeby przyjmowany jest za
kryterium podziału instytucji na poszczególne typy.

Głównymi i zarazem tradycyjnymi
instytucjami są:

1. instytucja rodziny,

2. instytucje edukacyjne,

3. instytucje religijne,

4. instytucje naukowe,

5. instytucje polityczne,

6. instytucje ekonomiczne,

7. instytucje medyczne,

8. instytucje militarne,

9. instytucje prawne,

10. instytucje sportowe.

Kontrola
społeczna
jest to system oddziaływań skłaniających jednostki do
pożądanych zachowań. Aby kontrola społeczna mogła skutecznie się
urzeczywistniać, winny zaistnieć następujące niezbędne warunki:

- dana zbiorowość społeczna musi żywić silne przekonanie co do

tego, jakie czyny są dobre a jakie złe;

- w danej zbiorowości musi funkcjonować określony system instytucji
formalnych oraz nieformalnych.

Z
powyższych uwag wynika, jak doniosłym elementem kontroli społecznej są normy i
sankcje.

Organizacja
społeczna
jest to „...układ wzorów działania jednostek, podgrup i
instytucji, środków kontroli społecznej, ról społecznych i systemów wartości,
które zapewniają współżycie członków zbiorowości, harmonizując ich dążenia i
działania, ustalają dopuszczalne sposoby zaspokajania potrzeb, rozwiązują
problemy i konflikty wyrastające w toku współżycia - słowem - zapewniają
porządek życia społecznego”.

Organizacja społeczna, niezależnie od
jej rodzaju, ułatwia zachowanie określonego porządku w ramach danej grupy
społecznej.

Zachowanie tego porządku umożliwia
spełnienie się oczekiwań poszczególnych członków danej grupy co do wykonania
przez nich określonych ról, jak też co do systemu sankcji i wartości z nimi
związanych.

Na
podstawie powyższych rozważań można wywnioskować, że bez istnienia więzi
społecznych, społeczeństwo nie mogłoby prawidłowo funkcjonować.

Zakres
czynności i obowiązków

Inspektora d/s dodatków mieszkaniowych

Inspektor
bezpośrednio podlega Kierownikowi Działu Administracji i Realizacji Świadczeń.

Do obowiązków inspektora w szczególności należy:

1. Przyjmowanie interesantów w sprawach
dodatków mieszkaniowych - udzielanie informacji
w zakresie uprawnień do dodatków oraz

sposobu wypełniania wniosków i deklaracji o dochodach.

2. Sprawdzanie prawidłowości
sporządzanych wniosków i deklaracji

- obliczanie dochodów miesięcznych.

3. Wprowadzanie danych do komputera.

4. Opracowywanie projektu decyzji w
sprawach:

-
przyznania dodatku mieszkaniowego,

-
odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego,

- wstrzymania wypłaty dodatku
mieszkaniowego z tytułu nie

opłacania należnego czynszu i opłat za
mieszkanie,

-
uchylanie bądź zmiana decyzji administracyjnej.

5. Kontrola rzetelności podawanych danych do deklaracji o wysokości

dochodów oraz danych zawartych we wniosku o przyznanie doda-

ku mieszkaniowego.

6. Wznawianie postępowania administracyjnego w przypadku stwier-

dzenia, że dodatek przyznano na podstawie nieprawdziwych

danych, zawartych w deklaracji lub wniosku albo, że przyznano

go w nadmiernej wysokości. / art.145 i następne kpa. /.

zadbaj o swoje zdrowie