Monografia małej społeczności na przykładzie Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego.

1 POCZĄTKI
AMATORSKIEGO RUCHU FOTOGRAFICZNEGO W ŁODZI .

Bardzo
szybki rozwój fotografii, wynalezionej 160 lat temu, jest w dużej mierze
dziełem entuzjastów, amatorów. Ci miłośnicy fotografii, wystawami swoich prac,
przez lata uparcie uczyli patrzeć, widzieć, odróżniać piękno od brzydoty, a
nawet samemu wyszukiwać elementy i efekty piękna wśród otoczenia. Również Łódź
ma od kilkudziesięciu lat sporą grupę pasjonatów fotografii.

Ówcześni fotografowie byli ludźmi
o znacznej inteligencji, biorącymi często czynny udział w życiu społecznym oraz
z caratem. Do takich właśnie ludzi należał pierwszy łódzki fotograf Józef
Zajączkowski. Praktykę fotograficzną odbył w znanym zakładzie Karola Beyera. W
1862 roku otworzył on pierwsze w Łodzi atelier fotograficzne, które cieszyło
się dużym zainteresowaniem. Odwiedzali je fabrykanci, kupcy, okoliczni
ziemianie. Był to czas powstania styczniowego. Zajączkowski na początku 1863
roku objął stanowisko naczelnika Łodzi i od tej pory jego pracownia
fotograficzna stała się miejscem narad kierownictwa łódzkiej organizacji
powstańczej. Z tego też powodu władze carskie zamknęły zakład a pierwszy łódzki
fotograf musiał opuścić miasto.

W 1863 roku powstał drugi łódzki zakład
fotograficzny Dominika Zonera. W latach siedemdziesiątych w mieście pojawiły
się jeszcze dwie pracownie fotograficzne.

Wybitną
postacią wśród łódzkich fotografów był również Bronisław Wilkoszewski, który w
1896 roku wydał album "Widoki miasta Łodzi", cenny dzisiaj dokument
obrazujący Łódź z końca XIX wieku.

Początki
fotografii amatorskiej w Łodzi wiążą się również z nazwiskami Henryka Grohmana
i Ryszarda Szymela, którzy wraz z założycielem pierwszego w mieście sklepu z
materiałami fotograficznymi, Alfredem Pippelem, skupili wokół siebie duże grono
fotoamatorów i ludzi interesujących się fotografią jako sztuką i wiedzą.

Pierwsza
wystawa fotografii artystycznej w Łodzi zorganizowana została w 1904 roku przez niezrzeszonych fotografów w Salonie Artystycznym Zygmunta
Bortkiewicza. Eksponowano na niej, oprócz łódzkich, znakomite gumy i przetłoki
fotografików polskich z Warszawy, Lwowa, a także trzech Wiedeńczyków /znany
wówczas zespół Trójlistek/. Było to wydarzenie na, które przyjeżdżały wycieczki
z Warszawy.

Pierwszy
konkurs fotografii amatorskiej zorganizowany został w 1909 roku przez Nową
Gazetę Łódzką. Niestety przez złą organizację konkurs nie został
rozstrzygnięty.

Początek
zorganizowanemu ruchowi fotograficznemu dał, powstały w 1909 roku, Oddział
Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, który utworzył sekcję fotograficzną. PTK
zorganizował również konkurs, którego celem było pokazanie Łodzi i okolic.
Konkurs ten był bardziej udany od poprzedniego. 10 kwietnia 1912 roku PTK sprowadził
z Warszawy wystawę "Krajobraz Polski"- kilkaset fotogramów-
uzupełnioną 28 fotogramami "Łodzi i okolicy". Tygodnik Łódzki - 21
kwietnia 1912 roku - zamieścił recenzję tej wystawy napisaną przez artystę
malarza H. Szczyglińskiego, oraz artykuł Jana Bułhaka: "Artysta fotograf a
krajobraz". W tym czasie kursy fotografii amatorskiej prowadził fotograf
Stanisław Zaborowski.

I
wojna światowa nie przerwała pracy łódzkich fotoamatorów . W 1916 roku zorganizowali oni wystawy z, których dochód
przeznaczony został na akcję społeczną: "Ratujcie Dzieci". Pierwsze
wystawy cieszyły się dużą frekwencją. Atmosfera wystaw jak i zorganizowany
wówczas samorząd miejski sprzyjały zalegalizowaniu pierwszej placówki i Klubu
Miłośników Fotografii. Nastąpiło to 3 lipca 1918 roku, choć faktycznie Klub
działał od końca 1916 roku. Klub Miłośników Fotografii zajmował obszerny lokal
przy ul. Rozwadowskiej 34 / obecnie Zamenhoffa / w którym obok dobrze
urządzonej pracowni odbywały się permanentne wystawy indywidualnych członków Klubu.
W 1922 roku Klub urządził pierwszą dużą zbiorową wystawę: 170 prac
wykonanych w większości w tzw.
technikach szlachetnych. Na dziesięciolecie działalności Klub zorganizował w
Galerii Miejskiej w Parku Sienkiewicza Ogólnopolską wystawę Fotografii Artystycznej.
Otwarcie wystawy nastąpiło 12 lutego 1927 roku. "Fotograf Polski",
ówczesny miesięcznik, swój pierwszy numer na 1927 r. poświęcił Łodzi, a w
następnym drukował jej obszerną recenzję.

Klub
Miłośników Fotografii skupiał około 80 członków. Był to klub elitarny. Tarcia
wewnątrz organizacyjne doprowadziły do wyodrębnienia dwóch organizacji: w 1929
roku przy Towarzystwie Przyrodniczym im.
St. Staszica powstała Sekcja Fotograficzna podzielona na dwie grupy: fotografii
artystycznej i fotografii elementarnej. W 1930 roku powstał Klub Miłośników
Fotografii przy Polskiej YMCA.Oba te ugrupowania wzięły na siebie trud
kształcenia młodych fotografów.

Wystawiennictwo
fotografii artystycznej , reprezentację łódzkiego środowiska fotograficznego
sprawował elitarny Klub ul . Zamenhoffa
.

K. M. F.
zorganizował w 1935 roku w Salonach
Miejskiego Muzeum Historii i Sztuki im. Bartoszewiczów wystawę pod nazwą
"Łódź i województwo łódzkie w fotografii". Eksponowano na niej 429
zdjęć w dwóch działach: artystycznym i ogólnym.

Do
wybuchu II wojny światowej, poza kameralnymi wystawami w lokalu klubowym,
innych wystąpień nie było.

W
ruchu, który zaczął się zawiązywać po wojnie nie było ani jednego z
przedwojennych pasjonatów fotografii.

Pierwszą okazję do skupienia się mieli fotografowie dopiero
w 1947 roku. Wówczas to dyrektor niedawno powstałej Wyższej Szkoły Sztuk
Plastycznych z pomocą członków Klubu
Wąskiej Taśmy zorganizowali wystawę w Galerii Miejskiej. Wzięli w niej udział
fotograficy z całego kraju oraz studenci WSSP. Wystawa ta co prawda nie miała przychylnych recenzji ale ruch nią
wywołany spowodował powstanie 11 listopada 1947 roku Klubu Miłośników
Fotografii przy polskiej YMCA /nazwa zbieżna z przedwojenną/. Już po czterech
miesiącach działalności Klub zorganizował wystawę prac swoich członków. Rok
później Klub wystąpił z wielką wystawą "Łódź w fotografii". Została
ona pozytywnie oceniona w recenzjach.

Był
to już okres kiedy lokalne organizacje fotograficzne zaczęły się skupiać w
Polskim Towarzystwie Fotograficznym, którego powstanie zainicjował Jan Bułhak,
prezes Związku Polskich Artystów Fotografików. PTF, którego statut został
zatwierdzony w 1948 roku, skupiał liczne kluby, więc i Klub Miłośników
Fotografii w Łodzi postanowił do niego przystąpić. Stało się to 4 października
1949 roku.

2. HISTORIA
I ZAŁOŻENIA PROGRAMOWE

Polskie
Towarzystwo Fotograficzne Oddział w Łodzi zostało założone 10 marca 1949 r.
Wtedy to doszło do podpisania Listy Założycieli Łódzkiego Oddziału PTF. 27
października 1949 roku zostało zorganizowane I Walne Zebranie Członków PTF O /
Łodzi na, którym wybrano I Zarząd Łódzkiego Oddziału PTF - prezesem został
Ignacy Płażewski. Za jego prezesury duży udział programowy poświęcało się
problemom fotografii artystycznej - utworzono Stałą Komisję Kwalifikacyjną oraz
Sekcję Fotografii Artystycznej. W kwietniu 1951 roku została zorganizowana I
Wystawa Fotografiki Członków PTF O / Łodzi, prezentowana w Ośrodku Propagandy
Sztuki w Łodzi. W kwietniu 1952 roku zorganizowano już II Wystawę Fotografiki w Galerii Biura Wystaw
Artystycznych. W 1953 roku ówczesny prezes PTF O / Łodzi I. Płażewski obejmuje
funkcję Delegata Zarządu Delegatury ZPAF w Łodzi, pełniąc ją do 1973 roku.

Kolejny
znaczący rozwój Łódzkiego Oddziału PTF miał miejsce pod przewodnictwem prezesa
PTF O /Łodzi Karola Kaspera w latach 1955 - 1961. Rozwiązane zostały kłopoty
lokalowe - siedzibą Towarzystwa stał się Klub Fafik Centralnego Biura
Technicznego Przemysłu Maszyn Włókienniczych przy ul. A. Struga 19. We wrześniu 1956 roku w w/w lokalu została otwarta III Wystawa
Fotografiki. IV Wystawa / luty 1957 / miała szeroki oddźwięk w łódzkim
społeczeństwie i została wysłana do USA, gdzie była eksponowana w 14 stanach.

Od
22 września Towarzystwo miało nowy lokal przy ul. A. Struga 2, który jako Salon
Fotografiki ŁTF został otwarty wystawą fotografiki amerykańskiej. Była to
wówczas trzecia galeria sztuki w Łodzi.

Dopiero
w 1961 roku, w wyniku decentralizacji Oddziałów Polskiego Towarzystwa
Fotograficznego i założenia Federacji Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce,
PTF O /Łódź uzyskuje osobowość prawną,
potwierdzoną nowym Statutem ŁTF w dniu 26 czerwca 1961 roku , zmienia swą nazwę
na Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne, stając się jednocześnie członkiem
FSF. Wówczas od 10 lutego 1961 roku
funkcję prezesa PTF O / Łodzi pełnił Zbyszko Rzeźniacki. Za jego prezesury, w
1966 roku, Salon Fotografiki i siedziba ŁTF zostaje przeniesiona na ul .
Piotrkowską 102.

Przez
50 lat działalności Towarzystwo miało
ośmiu prezesów. Pierwszym prezesem, wtedy jeszcze PTF, był Ignacy Płażewski,
który pełnił swoją funkcję od października 1949 r. do sierpnia 1951 r., a
następnie od kwietnia 1952 r. do kwietnia 1953 r.W międzyczasie prezesem był
Zygmunt Frydrych . Funkcje tę pełnili następnie Mikołaj Zapędowski[IV. 1953 - VI.
1954], Edward Opoczyński[VI. 1954 - VI 1956], Karol Kasper[VI . 1955 – II.
1961], Zbyszko Rzeźniacki [ II. 1961 - 1992 ], Adam Zieliński [ 1992 - 2000 ] i
Krzysztof Wojciechowski. Każdy z tych ludzi był jednocześnie twórcą i
działaczem. Pracowali oni na rzecz ŁTF i tworzyli wizerunek towarzystwa poprzez
swoją twórczość artystyczną.

W chwili obecnej władze Towarzystwa tworzą:

a) Walne Zebranie członków

b) Komisja Rewizyjna

c) Zarząd d)Sąd Koleżeński.

Walne Zebranie zwoływane jest przez Zarząd, wybiera
przewodniczącego oraz ustala wytyczne dla działalności Towarzystwa.

Łódzkie
Towarzystwo Fotograficzne w swym działaniu kontynuuje tradycje polskiej
fotografii nieprofesjonalnej, wprzęga się w służbę współczesności i określa jej
miejsce w przyszłości. Stanowi miejsce

przekazu wybranych problemów wiedzy,
teorii, krytyki i historii polskiej i światowej fotografii, to miejsce wymiany doświadczeń autorskich,
prezentacji promocji fotograficznych, inspirujących informacji, kształtowania
świadomości oddziaływań kulturotwórczych.

Celem
Towarzystwa jest przekazanie umiejętności sztuki fotografii i jej popularyzacji
we wszystkich jej dziedzinach. Cele ŁTF są realizowane poprzez promocje i
reprezentacje twórczości fotograficznej w kraju i zagranicą, upowszechnianie
walorów artystycznych, poznawczych i kulturotwórczych fotografii. ŁTF jest
miejscem gdzie istnieją odpowiednie warunki oraz klimat środowiska dla
twórczości fotograficznej.

Instytucja ta
zmierza do nadania polskiemu ruchowi fotograficznemu znaczącej rangi społecznej
poprzez dbałość o wysoki poziom ideowo- artystycznej twórczości fotograficznej
i organizacyjnej. ŁTF zakłada rozwój ruchu fotograficznego jako formy działania
wyzwalającego ludzką aktywność w indywidualnych i zbiorowych poczynaniach twórczych.

Towarzystwo
przywiązuje szczególną uwagę do wychowania młodzieży i rozwoju jej talentu
fotograficznego.

Działalność szkoleniowa prowadzona jest poprzez dokształcanie w
zakresie techniki, technologii, estetyki, historii i społecznych funkcji fotografii.
Dokształcanie to jest prowadzane podczas kursów fotograficznych, sympozjów
sztuki fotografii, prelekcji oraz odczytów i spotkań autorskich.

Podstawową formą przekazu wiedzy
fotograficznej członkom i sympatykom towarzystwa są Wieczory Wtorkowe ŁTF. Poza
przekazem programowych treści przez prelegentów i autorów z całego kraju, dają
one możliwość poznania wybitnych artystów fotografików.

Działalność
szkoleniowa to również rozwój księgozbioru fotograficznego liczącego ok.. 1200
pozycji książkowych krajowych i zagranicznych oraz tworzenie i eksploatacja
fotograficznych pomocy szkoleniowych.

ŁTF prowadzi również działalność
inspiracyjną twórczości fotograficznej. Polega ona na prowadzeniu
systematycznej oceny prac członków ŁTF.
Odbywają się ogólnie dostępne, stałe, miesięczne i kwartalne konkursy
fotograficzne ŁTF. Towarzystwo organizuje również i prowadzi zespoły jurorów
imprez fotograficznych. ŁTF postawił sobie za cel także ujawnianie i
zabezpieczanie rozwoju talentów w dziedzinie fotografii. Aby wspomóc młodych
twórców towarzystwo publikuje ich osiągnięcia, organizuje imprezy fotograficzne
młodych fotografów oraz funduje stypendia twórcze ŁTF. Dodatkową motywacją jest
fundusz nagród stworzony przez Towarzystwo. Zespołowe działania inspiracyjne twórczości
fotograficznej mają na celu, między innymi, koncentrację uwagi nad monotematyczną fotografią kreacyjną i
dokumentującą oraz aktualnymi kierunkami sztuki fotografii. Działania te to
przede wszystkim organizacja plenerów i wycieczek fotograficznych. Po powrocie z tego typu wyjazdów
szkoleniowych są tworzone wystawy po
plenerowe, na których przedstawiane są dokonania twórców.

Organizowane są
również konkursy barwnych przeźroczy i diaporam, które przyczyniają się do
wydatnego udziału członków ŁTF w ogólnopolskich konkursach, których są często
laureatami. Prace członków towarzystwa
są wysyłane również na wystawy
ogólnopolskie i międzynarodowe. Znaczący udział twórczości członków ŁTF w
fotograficznych wystawach międzynarodowych FIAP potwierdzony został na 29
Międzynarodowej Wystawie Fotografii Artystycznej w Sao Paolo, gdzie Towarzystwo otrzymało I nagrodę dla
najaktywniejszego twórczo klubu - Trofeum BANDELRANTE.

Prezentacja twórczości ma duże znaczenie
dla tworzenia klimatu środowiska. Klimat ten jest podtrzymywany przez spotkania
klubowe, na których członkowie mogą wymienić się doświadczeniami, uzyskać
informację. Spotkania te mają też charakter towarzyski, co pozytywnie
wpływa na zaspakajanie potrzeb psychospołecznych
członków ŁTF.

ŁTF gromadzi
również dowody twórczości swoich sympatyków. Prowadzona jest "Fototeka
artystycznej fotografii m. Łodzi i województwa", "Fototeka laureatów
wystaw członków ŁTF" oraz
"Fototeki członków ŁTF".

Towarzystwo, dla
upowszechniania fotografii i jej społecznego ruchu, współpracuje z
organizacjami i instytucjami zainteresowanymi rozwojem sztuki. Współdziałanie
z mecenatem państwowym sprawowanym przez
Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Miasta
Łodzi, który udziela poparcia i pomocy finansowej w realizacji programów działalności
ŁTF trwa od 1961 roku. Towarzystwo współpracuje z Polską Federacją Stowarzyszeń
Fotograficznych, w której jest członkiem, założycielem i głównym realizatorem
Forum Sztuki Fotografii PFSF w Uniejowie przez 20 lat. Działania te to także skupianie
wokół ŁTF sponsorów imprez
fotograficznych, prowadzenie fotograficznych serwisów prasowych z imprez i
działań ŁTF, prezentacja wydarzeń artystycznych. Wynikiem współpracy ŁTF z
Wydawnictwem Łódzkim jest między innymi , wydany w 1969 r. , album fotograficzny
"Łódź". Album ten doczekał się kilku wydań. Do instytucji
współpracujących z Towarzystwem należy również Związek Polskich Artystów
Fotografików oraz Federacja Stowarzyszeń Kulturalnych W. M. Łódzkiego, która od
1976 roku patronowała i wspomagała finansowo Salon Fotografiki.

ŁTF jest również organizatorem Łódzkiego
Triennale Fotografii oraz Dorocznego Łódzkiego Konkursu Fotografii
Młodych.

ŁTF postawiło
sobie za cel również poligraficzne dokumentowanie działań łódzkiego środowiska
fotograficznego oraz tworzenie materiałów do dziejów sztuki fotografii w
Łodzi.

Łódzkie
Towarzystwo Fotograficzne w ramach uznania za swoją działalność kulturotwórczą
zostało nagrodzone dyplomami i nagrodami pieniężnymi Ministra Kultury i Sztuki
w 1966 r., 1983 r., 1986 r., otrzymało "Honorową Odznakę Miasta
Łodzi" w 1980 r., było wielokrotnie odznaczane Medalami Polskiej Federacji
Stowarzyszeń Fotograficznych "Za Twórczość Artystyczną" /1980, 1981,
1983,1986, 1987, 1988 /. W uznaniu działalności przez PSFS Towarzystwo zdobyło
wielokrotnie pierwszą lokatę wśród 68 sfederowanych stowarzyszeń
fotograficznych w Polsce. Za zasługi dla fotografii Ogólnopolski Komitet
Organizacyjny Obchodów 150 - lecia Fotografii wyróżnił 21 członków ŁTF
"Medalem 150 - lecia Fotografii".

Działalność
organizacyjna ŁTF to organizacja walnych zebrań członków, posiedzeń zarządu,
komisji statutowych i problemowych, spotkań klubowych i towarzyskich, wydawanie
biuletynu informacyjnego, materiałów szkoleniowych, katalogów wystaw i innych opracowań z zakresu
działalności statutowej Towarzystwa. Działalność ta to również udzielanie
satysfakcji twórcom i działaczom w dziedzinie fotografii w postaci odznaczeń
ŁTF zgodnie z regulaminami ustalonymi przez zarząd Towarzystwa. Złote medale
ŁTF otwierają drogę do indywidualnej twórczej fotografii, ustalone zostały w
1960 r. Ponadto członkom ŁTF na dorocznych Wystawach fotografiki ŁTF,
przyznawanych od 1961 r., wręcza się srebrne medale oraz dyplomy za twórczość artystyczną.

W połowie 1989
roku, wobec zasadniczych zmian ustrojowych i gospodarczych oraz wprowadzonego
nowego Prawa o Stowarzyszeniach - Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne postawione
zostało wobec konieczności samorządności. Na zwołanym 9
stycznia 1990 roku Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu Członków ŁTF pod hasłem
"Być albo nie być ŁTF" Towarzystwo postanowiło zreformować swoją
działalność. Dla utrzymania bazy lokalowej wprowadzono działalność gospodarczą
ze szczególnym uwzględnieniem branży fotograficznej, 01 lipca 1990 roku otwarto
sklep i usługi fotograficzne - komis i serwis napraw pod kierownictwem
rzeczoznawcy Tadeusza Krzemińskiego. Odbyło się to kosztem części powierzchni
Salonu Fotografii. Ponad to Towarzystwo
prowadzi działalność reklamową.

W dniu 16
kwietnia 1991 roku na Walnym Zebraniu Członków ŁTF został uchwalony nowy Statut
ŁTF, który w całości zatwierdził Sąd Wojewódzki w Łodzi w dniu 11 sierpnia 1991
roku.

30 marca 1992
roku, po 31 latach nieprzerwanego sprawowania funkcji prezesa, Zbyszko
Rzeźniacki zrezygnował z pełnienia tej funkcji na rzecz młodego pokolenia
członków. Walne Zebranie, w uznaniu zasług dla rozwoju ŁTF, przyznało mu tytuł
Honorowego Prezesa ŁTF. Nowym prezesem został wówczas Adam Zieliński. Pod jego
kierownictwem nastąpiła nowelizacja działań Towarzystwa. W listopadzie 1994
roku dla upamiętnienia 45 - lecia istnienia zorganizowane zostało w Galerii
Fotografii ŁTF "Sympozjum Fotografii ŁTF" na, które przybyło wielu
znawców przedmiotu, historyków, krytyków sztuki, między innymi Urszula
Czartoryska, Lech Lechowicz, Krzysztof Jurecki, Stefan Wojciechowski.

W chwili obecnej
prezesem Towarzystwa jest Krzysztof Wojciechowski.

3 SALON FOTOGRAFIKI ŁTF

Fotografia,
zdaniem członków Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego, jest językiem
uniwersalnym, stała się nieodzownym środkiem rejestracji i dokumentacji
zjawisk. To metoda różnorodnych badań naukowych, środek masowego przekazu,
pełnoprawny środek artystycznego wyrazu, hobby uprzemysłowionej ludzkości.

Fotografia jest
nieodzownym elementem nowoczesnej świadomości. Jest środkiem poznania i
przekazu faktów, myśli i przeżyć sięgających poza osobiste doświadczenia.
Stanowi trwały ślad mijającej teraźniejszości. Jej przystępność stanowi o
wyjątkowej wartości kulturotwórczej wyzwalającej naszą aktywność twórczą. Jest
szeroko dostępną płaszczyzną dialogu twórcy z odbiorcą, pomostem pomiędzy
sztuką a techniką. Obcowanie z fotografią, jej uprawianie to wzorcowa forma
aktywności w głównym nurcie społeczno - kulturalnym. To możliwość kształtowania
osobowości, postaw społecznych w kontekście ideałów wychowania - model
aktywnego spożytkowania czasu wolnego. Fotografia powszechna, nieprofesjonalna,
po opanowaniu techniki i estetyki staje się uszlachetniającym nałogiem,
pobudzającym świadomość tworzenia, poczucie piękna. Powoduje stawianie sobie
wyższych wymagań, perfekcji opracowań fotograficznych. Fotografia pomaga
zrozumieć co dobre a co złe, co piękne a co brzydkie, co wartościowe a co bez wartości - nie tylko w fotografii
ale w przedmiotach przez siebie wytworzonych, w działaniach codziennych w
miejscu pracy zawodowej i w swym domu. Fotografia nieprofesjonalna,
nieskrępowana wymaganiami zleceniodawcy, posiada cechy autentycznych potrzeb
wyrażania przeżyć i przemyśleń twórczych autora oraz obejmuje szeroki horyzont
tematyczny twórczości i działań.

Podstawową
formą działalności Towarzystwa,
pozwalającą na spełnienie wyżej wymienionych założeń ideologicznych, jest
prowadzenie stałej Galerii Fotografii.

Myśl założenia
stałego Salonu wystawowego, prezentującego najlepszą fotografikę łódzką,
krajową i zagraniczną, pozwalającego na śledzenie nowoczesnej myśli plastycznej
i nowych wartości poznawczych artystycznej fotografii zrodziła się w 1957
r. z inicjatywy Zbyszko Rzeźniackiego,
Karola Kaspera, Jerzego Neugebauera, Andrzeja Szabłowskiego. Dokładnie 29 VIII 1957 r. Zarząd ówczesnego Polskiego
Towarzystwa Fotograficznego Oddział w Łodzi postanowił przeznaczyć na cele
wystawowo - klubowe lokal przy ul. A.
Struga 2, natomiast w roku 1966 ŁTF uzyskało od władz miasta nowy lokal przy
ul. Piotrkowskiej 102 - siedzibę obecnego Salonu Fotografiki.

Salon
Fotografiki jest czwartym - po Poznaniu, Krakowie i Warszawie - stałym,
permanentnie działającym lokalem wystawowym w Polsce.

Pierwsza
ekspozycja została zrealizowana w 22 IX 1957 r - była to wystawa fotografiki
amerykańskiej.

Galeria
Fotografii ŁTF to urzeczywistnienie idei prezentacji fotografiki łódzkiej,
krajowej i zagranicznej. Poprzez wystawy tam prezentowane umożliwia
zwiedzającym obserwowanie rozwoju fotografii oraz zmieniających się trendów i
kierunków tej sztuki. Pozwala na poznanie fotografii piktoralnej, narracyjnego
reportażu ze szczególnym uwzględnieniem reportażu artystycznego, awangardowej,
analitycznej, zaangażowanej, socjologicznej, kreacyjnej i konceptualnej.

Działalność
Salonu wyraźnie wpływa na podniesienie ogólnej kultury fotograficznej w Łodzi,
inspiruje wielu młodych fotografików oraz filmowców.

Salon
Fotografiki ŁTF wypracował ambitny profil wystawowy. Prezentowane są w nim
wystawy fotografiki członków Związku Polskich Artystów Fotografików, wystawy
artystycznej fotografiki nieprofesjonalnej, członków Polskich Stowarzyszeń
Fotograficznych, także wystawy zagraniczne reprezentujące fotografikę
Austrii, Czech, CHRL, Finlandii,
Francji, Grecji, Holandii, Meksyku, Niemiec, Rumunii, Szwecji, USA, Wielkiej
Brytanii, Włoch, Rosji.

Rozległa
problematyka prezentowanych w Salonie prac fotograficznych mieści problemy
człowieka, portret psychologiczny, przyrodę, krajobraz, problematykę społeczną,
fotografię poszukującą i analityczną.

Aktualnie w
sztuce, coraz częściej pojawia się stwierdzenie, że "nowe" przestaje
znaczyć "lepsze" i skierowuje się ona w stronę zjawisk opartych na
określonych kryteriach. Przeważa sztuka przedstawiająca ze wzrastającym
udziałem fotografii. Obecnie fotografię artystyczną stanowi przede wszystkim
fotografia kreacyjna - "wyrażająca" ,będąca kreacją problemów
współczesności, wizją przyszłości, problemem ponadczasowym oraz fotografia
dokumentująca "mówiąca", dokumentująca współczesność, objawiająca
zjawiska i je diagnozująca, określająca perspektywy tych zjawisk, definiująca
naszą współczesność, kontynuująca tradycje dokumentu psychologicznego i
społecznego. Funkcja fotografii artystycznej jest spełniona wówczas przez
autora jeśli przekazuje coś ważnego o człowieku, jego życiu, o społeczności, o
polityce, o historii, prezentuje wysoką rangę problemu selektywnie odrzucając
to co lokalne i nie zrozumiałe dla widza obcego a wartości merytoryczne
fotogramu wzbogacone są przez poszukiwania formalne i eksperyment oraz
perfekcję warsztatu fotograficznego. Wartość oceny fotografii uzależniona jest
zatem od walorów treściowych, poznawczych, twórczych i estetycznych oraz
wymaganego poziomu technicznego dzieła, a także świadomości i stylu autora.
Uznać można, że działalność wystawowa w Galerii Fotografii ŁTF spełnia powyższe
wymagania. Jest ona dowodem świadomości twórczej i ambitnych działań autorów
oraz właściwego klimatu środowiska fotograficznego.

Doroczne wystawy
fotografii ŁTF zlokalizowane w głównym nurcie działalności Towarzystwa stanowią
o jego randze, tworzą twórczą elitę. Wystawy te są starannie przygotowywane
przez organizatorów i ich komisarzy, posiadają regulaminowe wymagania od
uczestników, jurorowane są przez członków związku twórczego ZPAF, zaopatrywane
każdorazowo w ilustrowany katalog wystawy. Prezentowane są gościom na
uroczystych wernisażach a wybrane prace laureatów nagród tworzą zbiór
archiwalny ŁTF i umieszczane są w Fototece Twórczości Członków ŁTF - są to więc
wystawy nobilitujące autorów.

Doroczne wystawy artystycznej fotografii
członków stanowią akt promocji twórczości, dowodzą o nabytej wiedzy i talencie
autorów .

Od
września 1997 roku w Galerii Fotografii ŁTF prezentowany jest cykl wystaw z
okazji 50 - lecia Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego.

Cykl ten otwarła
"Wystawa Fotografii Laureatów Złotych Medali ŁTF’. Wystawy i wernisaże
były z reguły wydarzeniami artystycznymi i niepisanymi świętami Towarzystwa. Za
nagrody wystaw służyły "Medale i Dyplomy za Twórczość Artystyczną"
zaprojektowane przez artystę plastyka Zdzisława Waltera i wykonane przez
Mennicę Państwową. Każdego roku Jury miało do dyspozycji jeden złoty medal, dwa
srebrne, trzy brązowe i cztery dyplomy, lecz nie zawsze je w pełni
wykorzystywano ze względu na wysokie wymagania stawiane autorom prac. Od 1961
roku przyznano 26 złotych, 44 srebrnych i 54 brązowych medali. Podczas
czterdziestoletniej działalności Galeria Fotografii ŁTF zaprezentowała 414
wystaw fotograficznych /w tym 62 wystawy zagraniczne/ obejmujących łącznie 36
tysięcy fotogramów i stała się znaczącym ośrodkiem kulturalnym w Polsce.
"Wystawa Fotografii Laureatów Złotych Medali ŁTF" jest dowodem
nieprzerwanej, twórczej pracy łódzkich fotografów.

Druga wystawa z
tego cyklu to "Portret" w twórczości członków Łódzkiego Towarzystwa
Fotograficznego /wrzesień 1997 r./. Wystawa ta jest pierwszą próbą prezentacji
i opisania wybranej, tematycznej twórczości członków ŁTF powstałej na
przestrzeni ostatnich 50 lat . Wystawa "Portret" ma charakter retrospektywny,
składa się wyłącznie z prac zgromadzonych w Archiwum Twórczości Członków ŁTF.
Pokazuje szerokie spektrum wzajemnie uzupełniających się i równoprawnych
koncepcji fotografii portretowej. Atutem wystawy jest to , że wszystkie prace
są oryginalnymi zdjęciami pochodzącymi z czasów ich powstania. Prace na
wystawie tworzą pewne sekwencje interpretacyjne i bloki formalne. Są to dialogi
zdjęć, dialogi twórczej wyobraźni ich autorów.

Kolejną wystawą
są "Impresje Łódzkie" w twórczości członków ŁTF /maj 1998 r./. Prace
na niej wystawiane powstawały od lat czterdziestych kończąc na
dziewięćdziesiątych naszego wieku. Z tego też powodu jest to wystawa wyjątkowa.
Łódź jest miastem ciągle się zmieniającym - to właśnie autorzy chcieli pokazać.
Na zdjęciach widać ginące drewniaki, nowo powstałe wieżowce, wielkie place
budowy jak i gołębie nad Widzewem. Wystawa ta to nie tylko historia miasta,
rejestruje ona także trendy panujące w sztuce fotograficznej. Obok
nostalgicznych zdjęć z lat czterdziestych są zdjęcia zimne, ostre a mimo to
odrealnione, nawiązujące do ckliwego socrealizmu jak i próby nowoczesnego
reportażu, zdjęcia ze szkoły "poszukujących" i "realistów".
Wystawa tworzy obraz miasta w którym żyliśmy kiedyś i żyjemy teraz.

Czwartą wystawą
z tego cyklu / grudzień 1988 r. / jest "Pejzaż". Fotografia
krajobrazowa jest jednym z najwcześniej i najczęściej uprawianym rodzajem
fotografii w historii jej istnienia. Inspiracją do jej uprawiania jest wrodzona
potrzeba człowieka utrwalania swoich wrażeń oraz dzielenia się z innymi pięknem
odkrywanych krajobrazów, często egzotycznych lub atrakcyjnych ze względu na
formę, treść lub nastrój. Wynika z potrzeby tworzenia "prywatnych"
obrazów opartych o własną wrażliwość, estetykę, wiedzę. Fotografowanie
krajobrazu to pouczająca "zabawa" w poszukiwanie: tematu, kadru,
motywu, światła i nastroju. Naszkicowany na tej wystawie obraz łódzkiej
fotografii krajobrazu ostatnich 50 lat, pokazuje jego bogatą treściowo i
stylistycznie różnorodność i reprezentatywność w stosunku do panujących w kraju
trendów w tej dziedzinie.

Łódzkie
Towarzystwo Fotograficzne wysoko ceni ludzi o postawach twórczych, wrażliwych
na problemy społeczne, aktywnych w działaniu, wnoszących swój wkład dla rozwoju
życia społeczno - kulturalnego. Takimi właśnie są twórcy wystawiający swoje
prace w Galerii Fotografii ŁTF. Takimi też byli twórcy i jednocześnie prezesi
ŁTF: Ignacy Płażewski, Karol Kasper, Zbyszko Rzeźniacki.