Z
pewnością wielu z nas odczuwa pewnego rodzaju przesyt związany z nadmierną
obecnością różnorakich wizerunków działań artystycznych w miejscach mniej lub
bardziej przypadkowych. Nie tylko miejsca lecz również, a może przede wszystkim
– funkcje, które mają pełnić dzieła artystyczne wydają się być szkodliwymi dla
Sztuki. Środki masowego przekazu bombardują nas informacjami. Doświadczamy na
co dzień zjawiska określanego jako kultura obrazkowa, więc często dzieła o
proweniencji artystycznej, plastycznej służą nam do ułatwienia podjęcia decyzji dotyczącej
okazaniu zaufania tej czy innej marce papierosów. To oczywiście przykład z
dziedziny fotografii reklamowej, nie należy zapominać o zmianach, jakim poddaje
się język współczesnego człowieka. W tej dziedzinie zmianom ulega również
funkcja języka, tzn. jest on w coraz mniejszym stopniu narzędziem ekspresji
uczuć, w coraz większym stopniu służy sprawniejszemu komunikowaniu się.
Najważniejszą stała się informacyjna funkcja języka, kosztem starszej siostry
niechcianej już dziś – funkcji estetycznej. Najbliższa reklama papierosów na
billboardzie oprócz zdjęcia zawiera także tekst – maksymalnie zwięzły, lecz
czytelny w treści, która jest dużo obszerniejsza niż wskazywałyby na to trzy,
cztery czy pięć słów.

W
kulturze modernistycznej funkcje sztuki nabrały charakteru pozaestetycznego.
Sztuka na usługach polityki lub służąca do celów komercyjnych nie jest niczym
nowym dla naszej kultury, jednak rozwój środków masowego przekazu uczynił to
zjawisko niebezpiecznym dla idei autoteliczności działań artysty i ich
efektów.