INFORMACJA

O
WYNIKACH KONTROLI

„Udzielanie pomocy na usamodzielnienie wychowanków placówek
opiekuńczo-wychowawczych, resocjalizacyjnych, zakładów dla nieletnich oraz
rodzin zastępczych”.

________________________________________________________________

1. CHARAKTERYSTYKA KONTROLI

Temat kontroli: „Udzielanie pomocy
na usamodzielnienie wychowanków placówek opiekuńczo - wychowawczych, resocjalizacyjnych,
zakładów dla nieletnich oraz rodzin zastępczych”.

Celem kontroli było dokonanie oceny skuteczności
określonego w ustawie z dnia
29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej[1]
systemu pomocy, kierowanej
do usamodzielniających się wychowanków placówek opieki zastępczej w 2000 roku
i I kwartale 2001 roku, w tym:

- przygotowania organizacyjnego i kadrowego służb
powiatowych,

- realizowania przez te
służby zadań związanych z procesem usamodzielniania wychowanków,

- prawidłowości
wykorzystania środków przeznaczonych na usamodzielnianie wychowanków,

- efektów udzielonej pomocy.

Kontrolą podjętą z inicjatywy własnej Najwyższej Izby
Kontroli objęto w okresie od
17 marca do 31 maja 2001 roku:

· 25 powiatowe centra
pomocy rodzinie,

· 2 miejskie centra
pomocy rodzinie,

· 2 miejskie ośrodki
pomocy rodzinie,

· 5 miejskie ośrodki
pomocy społecznej,

· 1 starostwo powiatowe,

· 1 urząd miejski.

Kontrola w jednostkach samorządu terytorialnego została
przeprowadzona pod względem legalności, gospodarności i rzetelności[2].

W kontroli
uczestniczyły Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w Białymstoku, Gdańsku,
Kielcach, Lublinie, Łodzi, Rzeszowie, Szczecinie i Warszawie.

W toku
kontroli zbadano:

- wielkość potrzeb
związanych z usamodzielnianiem wychowanków,

- legalność przyjętych
zasad, warunków i kryteriów udzielania pomocy
w usamodzielnieniu,

- dostępność i
skuteczność form pomocy,

- prawidłowość
wykorzystania dotacji z budżetu państwa przeznaczonych
na usamodzielnianie wychowanków oraz środków otrzymanych na ten cel od innych
podmiotów.

2. UWARUNKOWANIA EKONOMICZNE I ORGANIZACYJNE KONTROLOWANEJ
DZIAŁALNOŚCI.

2.1 W
wyniku reformy administracyjnej kraju, wiele zadań i kompetencji wykonywanych
dotychczas przez administrację rządową z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszło w
gestię nowych jednostek samorządu terytorialnego, tj. powiatów i miast na
prawach powiatu. Głównym założeniem tych zmian było zapewnienie społecznościom
lokalnym wpływu na świadczenie usług publicznych z zakresu pomocy społecznej.
Do realizacji tych zadań powołano powiatowe centra pomocy rodzinie lub miejskie
ośrodki pomocy rodzinie, które ustawą
o pomocy społecznej zobowiązano do:

Ø udzielania pomocy w
integracji ze środowiskiem osobom opuszczającym placówki
opiekuńczo-wychowawcze, resocjalizacyjne, zakłady dla nieletnich i rodziny
zastępcze,

Ø zapewnienia pomocy
pieniężnej i rzeczowej usamodzielnianym wychowankom oraz pokrywania wydatków
związanych z kontynuowaniem przez nich nauki.

W życiu wychowanków korzystających z
różnych form opieki zastępczej przychodzi moment, gdy muszą wejść w świat
dorosłych. W tej mierze osoby te, zdane są na pomoc Państwa, której formę i
zakres regulowały w okresie od 1 stycznia do 29 października
2000 roku przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz przepisy rozporządzenia MP i
PS z dnia
3 grudnia 1999 roku (o ile nie były one sprzeczne z tą ustawą), zaś od 30
października 2000 roku do chwili obecnej określa ustawa o pomocy społecznej, (w
szczególności art. 33p) oraz rozporządzenie MP i PS z dnia 14 września 2000
roku wydane na podstawie dyspozycji zawartej w art. 33p ust. 10 ustawy o pomocy
społecznej.

2.2 Według danych GUS[3] w
Polsce w 2000 roku różnymi formami opieki zastępczej objętych było ponad 132
tys. dzieci, tj. ponad 1,2 % populacji w wieku do 18 lat. Z opieki
instytucjonalnej korzystało 76.578 dzieci umieszczonych w 1.277 różnych
placówkach,
(tj. domach dziecka, specjalnych ośrodkach szkolno – wychowawczych,
młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii,
ogniskach wychowawczych, pogotowiach opiekuńczych), zaś 55.797 dzieci z
rodzinnej formy opieki sprawowanej przez 43.378 rodzin zastępczych. Ze
„Sprawozdania półrocznego i rocznego
z udzielonych świadczeń pomocy społecznej – pieniężnych, w naturze i usługach”,
sporządzonego przez Departament Pomocy Społecznej Ministerstwa Pracy i Polityki
Społecznej[4],
wynika że w 2000 roku na usamodzielnienie pełnoletnich wychowanków wydatkowano
ogółem 44.119 tys. złotych, co stanowiło 0,12 % łącznej kwoty wydatków
budżetowych powiatów i miast na prawach powiatu (35.748.901 tys. złotych)[5],
w tym:

· na pomoc pieniężną w usamodzielnieniu 6.390 wychowanków
przeznaczono 26.964 tys. złotych,

· na pokrycie kosztów kontynuowania nauki przez 4.349
pełnoletnich wychowanków wydatkowano 12.858 tys. złotych,

· na wsparcie rzeczowe udzielone 1.190 wychowankom wydano
4.246 tys. złotych,

· na pomoc w zapewnieniu odpowiednich warunków mieszkaniowych
276 wychowankom wydatkowano 51 tys. złotych,

· pomocy w uzyskaniu pracy udzielono 705 wychowankom.

Koszty
pomocy w kwocie 39.822 tys. złotych, (tj. 90,2 % środków wydatkowanych na ten
cel
w 2000 roku) sfinansowano z dotacji celowej z budżetu państwa, bowiem do 31
grudnia 2000 roku, zgodnie z art. 64 ust.8 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 roku
o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej[6] –
przyznawanie pomocy w formie pieniężnej na usamodzielnienie oraz pokrywanie
wydatków związanych z kontynuowaniem nauki przez pełnoletnich wychowanków było
zadaniem z zakresu administracji rządowej realizowanym przez powiat. Koszty
pozostałych świadczeń, tj. wyprawek rzeczowych, zapewnienia odpowiednich
warunków mieszkaniowych i pomocy w zatrudnieniu sfinansowały powiaty ze środków
własnych, przeznaczając na ten cel w 2000 roku łącznie 4.297 tys. złotych, co
stanowiło 0,04 % ogólnej kwoty zrealizowanych
dochodów własnych (1.532.993 tys. złotych)[7].

3. SYNTEZA USTALEŃ KONTROLI I OCENA KONTROLOWANEJ
DZIAŁALNOŚCI.

3.1 W
świetle ustaleń kontroli, Najwyższa Izba
Kontroli krytycznie ocenia sposób realizacji i skuteczność pomocy skierowanej w
2000 roku i I kwartale 2001 roku do pełnoletnich wychowanków opieki zastępczej.
Spośród 36 skontrolowanych jednostek
udzielających wsparcia wychowankom, NIK pozytywnie oceniła działalność tylko 4
centrów pomocy ( w Łańcucie, Łodzi, Kielcach i Malborku), zaś do pozostałych
jednostek wystosowano 152 różne wnioski pokontrolne mające na celu usunięcie
stwierdzonych nieprawidłowości.
Do ocen i wniosków zawartych w wystąpieniach pokontrolnych zastrzeżenia
złożyli: Starosta Powiatu Warszawskiego, Prezydent Miasta Krosna oraz dyrektor
Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Policach. Rozstrzygnięcia Komisji
Odwoławczych NIK w powyższych sprawach opisano w punkcie III niniejszej
Informacji.

3.2 Z ustaleń kontroli NIK w 36 jednostkach wynika, że w 2000 roku
pomocy
w usamodzielnieniu udzielono 1618 wychowankom, a w okresie od 1 stycznia do 31
maja 2001 roku ze wsparcia skorzystało 881 wychowanków. Ogółem na realizację
pomocy
w okresie 17 miesięcy wydatkowano łącznie 11.088 tys. złotych.

W wyniku analizy dokumentacji 950 usamodzielnionych
wychowanków (tj. 38 % ogółu) stwierdzono, że pomocy udzielano w ograniczonym
zakresie głównie z uwagi na brak środków finansowych. Jak wynika z ustaleń kontroli, niedobór środków finansowych
był spowodowany mało precyzyjnym rozpoznaniem potrzeb przez większość centrów
pomocy
i zaniżonym z tego względu planowaniem środków na usamodzielnianie wychowanków.

Kontrola
NIK wykazała również, że informacje o zamiarze opuszczenia placówki przez
wychowanków były gromadzone ze zbyt małym wyprzedzeniem czasowym,
co uniemożliwiało opracowanie rzetelnego programu usamodzielnienia wychowanków,
zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych oraz udzielenia pomocy w zatrudnieniu.
Sytuacja
ta była również przyczyną nie uwzględnienia w bilansach potrzeb wszystkich
wychowanków. Przykładem tego było pominięcie wychowanków ze Specjalnych
Ośrodków Szkolno – Wychowawczych w Lublinie, Krasnymstawie i Olbięcinie,
Niepublicznego Domu Dziecka im. „Matki Weroniki” w Lublinie, Domu Dziecka w
Krośnie oraz Domu Młodzieży SOS
w Lublinie - placówki socjalizacyjnej, sprawującej opiekę nad wychowankami
wiosek dziecięcych SOS, kontynuującymi naukę w Lublinie w szkołach
ponadpodstawowych.

3.3 Niepokojącym zjawiskiem w 2000 roku było
nie planowanie w budżetach powiatów środków własnych na pomoc, która należała do zadań własnych. Udzielone wsparcie wychowankom, prawie w
całości, sfinansowano środkami dotacji celowej przekazanej powiatom na
realizację zadań z zakresu administracji rządowej. Pomimo zgłaszanych potrzeb,
w budżetach kontrolowanych centrów uwzględniono jedynie środki w granicach
wyznaczonych wielkością przyznanej dotacji celowej. Tylko w 9 spośród 36
skontrolowanych jednostek zaangażowano środki własne w łącznej wysokości 474
tys. złotych na częściowe sfinansowanie tej pomocy. Środki te nie były jednak
planowane, a ich pozyskanie w trakcie roku było rezultatem doraźnych starań
podejmowanych przez niektórych dyrektorów centrów pomocy. Wobec niedostatku
środków finansowych, w większości centrów pomoc tę ograniczono do jednej formy
lub prawie całkowicie rezygnowano ze świadczenia pomocy rzeczowej, której
udzielanie w 2000 roku należało do zadań własnych powiatu.

Skutkiem nieuwzględnienia w
budżetach samorządów powiatowych środków na wyprawki rzeczowe było powstanie
tzw. „nieewidencjonowanych” zobowiązań, gdyż odmowa tej pomocy zwykle nie była
potwierdzana stosownymi decyzjami administracyjnymi.

3.4 Z ustaleń kontroli NIK
wynika, że wydatki 5 centrów pomocy zatwierdzone na 2001 rok nie zabezpieczały
zgłoszonych potrzeb. Z tego powodu, w bieżącym roku centra ograniczyły zakres pomocy kierowanej do
wychowanków. Stwierdzono, iż spośród 881 osób objętych wsparciem (do 31 maja 2001 r.), 78 % skorzystało tylko
z jednej formy pomocy,
tj. miesięcznych świadczeń na kontynuowanie nauki, pomimo iż osoby te miały
prawo również do pozostałych świadczeń.

3.5 Z analizy dokumentacji 950 wychowanków
usamodzielnionych w okresie od
1 stycznia 2000 roku do 31 maja 2001 roku wynika, że spełniali oni warunki i
kryteria dochodowe uprawniające do otrzymania pomocy pieniężnej na
usamodzielnienie
i kontynuowanie nauki. Sytuację dochodową tych osób każdorazowo badali
pracownicy socjalni, dokumentując to w wywiadach środowiskowych. Prawidłowo
także ( z wyjątkiem
4 przypadków) ustalono kwotę należnych świadczeń. Kontrola NIK wykazała, że
(z wyjątkiem jednego przypadku) środki dotacji z budżetu państwa na
usamodzielnianie wychowanków wykorzystano legalnie. Z naruszeniem zasad
legalności, w 2000 roku spożytkowano w MOPS w Radomiu dotację celową na realizację zadań z zakresu administracji
rządowej, z której sfinansowano koszty wyprawek rzeczowych dla wychowanków na łączną kwotę 76 tys. złotych.
Zgodnie z art. 10a pkt. 11 ustawy o pomocy społecznej, pomoc w tej formie
należała do zadań własnych powiatu i powinna być sfinansowana środkami
własnymi. Wojewoda Mazowiecki zażądał zwrotu dotacji wraz z należnymi odsetkami
oraz jednocześnie zawiadomił Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych o
naruszeniu dyscypliny finansów publicznych określonej w art. 138 ust. 1, pkt. 4
ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych[8].
Dotacja ta, w dniu 4 lipca 2001 roku została zwrócona do budżetu Wojewody
Mazowieckiego.

3.6 Kontrola
ujawniła, że w wyniku stosowania zawężonej i niekorzystnej dla wychowanków interpretacji art. 33 p ustawy o pomocy
społecznej oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych MP i PS, niektórzy
pełnoletni wychowankowie pozbawieni zostali należnych im form pomocy. Stwierdzono przypadki, w których pomoc ograniczono tylko
do jednej formy, usprawiedliwiając takie postępowanie werbalną treścią wniosku
zainteresowanego, zwracającego się ogólnie
o przyznanie mu pomocy pieniężnej, bez wyszczególnienia jakiej. Przepisy
ustawy, jak
i aktów wykonawczych nie nakładają jednak na wnioskodawcę obowiązku sprecyzowania
z jakiej formy pomocy chce skorzystać, a osobie spełniającej warunki określone
w ustawie przysługują wszystkie formy pomocy, chyba że świadomie z którejś
zrezygnuje. Tym czasem:

¨ 687 wychowankom kontynuującym naukę po uzyskaniu
pełnoletności przyznawano jedynie pomoc pieniężną na koszty kształcenia,
twierdząc że pozostałe formy pomocy materialnej w okresie nauki są im zbędne.
Zdaniem NIK, kontynuowanie nauki nie może być podstawą „dyskryminacji
finansowej” tych osób. W prawie do uzyskania pomocy, wszyscy wychowankowie są
równi i po spełnieniu ustawowych kryteriów przysługuje
im pomoc pieniężna i rzeczowa, a jeżeli nadal się uczą, są także uprawnieni
do częściowego zwrotu kosztów swojej edukacji. Uprawnienie to jest bowiem
„dodatkową zachętą” w podnoszeniu kwalifikacji przez osoby osierocone. Pomoc
taka ma charakter subsydiarny, a jej przyznanie nie jest równoznaczne z
usamodzielnieniem wychowanka. Ograniczenie się tylko do wypłat świadczeń na
kontynuowanie nauki,
w przyszłości może spowodować skumulowanie zobowiązań z tytułu pozostałych form
pomocy (tj. jednorazowego świadczenia pieniężnego i wyprawki rzeczowej),
co w znacznym stopniu pogłębi istniejące trudności finansowe tych jednostek i
może być przyczyną dalszego zmniejszania zakresu tej pomocy,

¨ w przypadku 68 wychowanków przyznanie świadczeń
uzależniono od fizycznego opuszczenia dotychczasowej rodziny zastępczej. W
ocenie NIK takie warunkowanie pomocy było niekorzystne i krzywdzące, bowiem
większość wychowanków nie miała dokąd się wyprowadzić, a centra nie były w
stanie zapewnić im odpowiednich warunków mieszkaniowych. Ponadto wychowanek po
uzyskaniu pełnoletności jest osobą prawnie obcą wobec dotychczasowych rodziców
zastępczych. W oparciu o te przesłanki, Delegatura NIK w Białymstoku wystąpiła z
wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku o stwierdzenie
nieważności decyzji PCPR w Białymstoku odmawiających przyznania pomocy 2
wychowankom. W dniu 19 lipca 2001 r. SKO
w Białymstoku stwierdziło nieważność decyzji dyrektora PCPR odmawiających
przyznania pomocy w usamodzielnieniu. W wyniku wszczętego postępowania, pomoc
pieniężną przyznano jednemu wychowankowi, a załatwienie drugiej sprawy odłożono

do czasu nawiązania kontaktu z zainteresowanym,

¨ pomoc rzeczową adresowano jedynie do wychowanków
instytucjonalnych form opieki, bezzasadnie uznając, że rodziny zastępcze
zapewniły swoim wychowankom odpowiednie wyposażenie. W ocenie NIK, różnicowanie
osób uprawnionych na podstawie
art. 33 p ustawy o pomocy społecznej ze względu na formę sprawowanej nad nimi
opieki było naruszeniem tej ustawy. Zgodnie z przepisami pomoc rzeczowa
przysługuje wszystkim usamodzielnianym i w zależności od indywidualnych potrzeb
może być wykorzystana nie tylko na wyposażenie mieszkania lub nabycie
niezbędnych urządzeń domowych ale również na pomoce naukowe, sprzęt
rehabilitacyjny lub sprzęt, który może być wykorzystany do podjęcia
zatrudnienia.

3.7 Blisko ¹/₃
indywidualnych planów i programów usamodzielnień wychowanków nie odpowiadała
wymogom określonym w rozporządzeniach wykonawczych, bowiem nie określono w nich
sposobu :

- wspierania osób usamodzielnianych w kontaktach z rodziną i
środowiskiem,

- uzyskania wykształcenia lub kwalifikacji zawodowych
zgodnych z możliwościami
i aspiracjami wychowanków,

- nabycia uprawnień do ubezpieczenia zdrowotnego,

- uzyskania odpowiednich warunków mieszkaniowych,

- uzyskania zatrudnienia,

W planach nie podawano szczegółowych terminów realizacji zadań
związanych
z usamodzielnianiem wychowanków lecz ograniczono się do wskazania orientacyjnych
ram czasowych ich realizacji, np. „planowane zakończenie nauki – czerwiec 2001
r.”, „pomoc
w podjęciu zatrudnienia po ukończeniu nauki i zdobyciu kwalifikacji – termin
2003 r.”

3.8 Wyniki kontroli NIK wskazały również, że centra
pomocy w Bielsku Podlaskim, Gryfinie, Łańcucie, Mińsku Mazowieckim, Opolu
Lubelskim, Otwocku, Radomsku, Słupsku, Skarżysku Kamiennej były w
niewystarczającym stopniu przygotowane organizacyjnie
i kadrowo do wspomagania procesu integracji wychowanków ze środowiskiem.
Zadanie to, łącznie z innymi związanymi z prowadzeniem placówek
opiekuńczo-wychowawczych
i rodzin zastępczych, wykonywali tam jednoosobowo pracownicy, nie mający
kwalifikacji pracownika socjalnego, określonych w dziale III rozdziale 2 ustawy
o pomocy społecznej.
W ocenie NIK szczupłość obsady kadrowej oraz niewystarczające przygotowanie
merytoryczne tych pracowników były głównymi przyczynami nieprawidłowości w
przyznawaniu pomocy, a także znacznych opóźnień w załatwianiu wniosków
zainteresowanych. Spośród 36 jednostek objętych kontrolą, jedynie w 4 terminowo
przyznawano pomoc, zaś w pozostałych jednostkach stwierdzono przypadki
wydawania decyzji po upływie kilkudziesięciu, a nawet blisko 400 dni od daty
złożenia wniosku. Tylko nieliczne z tych opóźnień można było uznać za
uzasadnione.

3.9 Kontrola
NIK wykazała, że w większości centrów pomocy nie podejmowano prób nawiązania
współpracy z organizacjami pozarządowymi, stowarzyszeniami czy też fundacjami
zajmującymi się niesieniem pomocy osobom znajdującym się w potrzebie.
Do podmiotów tych nie zwracano się o udzielenie pomocy usamodzielnianym
wychowankom, albowiem w ich ocenie nie zachodziła taka potrzeba.

Pomimo upływu ponad 2 lat od utworzenia powiatowych centrów
pomocy rodzinie,
³/₄ skontrolowanych jednostek nie opracowało
dokumentów pod nazwą „Powiatowa strategia rozwiązywania problemów społecznych”,
mimo obowiązku wynikającego z dyspozycji zawartej w art. 10a, pkt. 2
ustawy o pomocy społecznej. W jednostkach, w których dokument ten został
opracowany, kwestie związane z usamodzielnianiem wychowanków zostały całkowicie
pominięte lub ujęte w sposób uogólniony.

4. UWAGI I WNIOSKI

Ustalenia kontroli uzasadniały skierowanie do kierowników
centrów pomocy rodzinie
152 wniosków pokontrolnych, w których
postulowano o:

- podjęcie działań zmierzających do zwiększenia aktywności w
uzyskiwaniu bliższych informacji o zamiarach związanych z usamodzielnianiem się
wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych, w terminach umożliwiających
precyzyjne zaplanowanie niezbędnych środków finansowych na udzielenie im
pomocy,

- uwzględnienie w budżetach jednostek środków na realizację
zadania własnego powiatu, jakim jest usamodzielnianie wychowanków,

- podjęcie działań w celu przyznania należnej pomocy
wszystkim usamodzielniającym się wychowankom, którzy w 2000 roku, na skutek
błędnej interpretacji przepisów, otrzymali pomoc tylko w jednej formie, a także
tym, którym odmówiono przyznania takiej pomocy z uwagi na zamieszkiwanie w
rodzinie zastępczej po ukończeniu 18 roku życia,

- podjęcie działań mających na celu objęcie pomocą w
usamodzielnieniu również wychowanków specjalnych ośrodków
szkolno-wychowawczych, domów młodzieży SOS, zakładów poprawczych oraz
niepublicznych domów dziecka,

- podjęcie przedsięwzięć zapewniających bezzwłoczne
załatwianie wniosków o udzielenie pomocy w usamodzielnianiu się osób
uprawnionych na podstawie art. 33p ustawy
o pomocy społecznej i terminowe wydawanie decyzji ,

- udzielanie pomocy pieniężnej na wniosek osoby
usamodzielnianej zaopiniowany przez opiekuna, po uprzednim przygotowaniu
indywidualnego programu usamodzielnienia,

- realizację zadań związanych z oceną i modyfikowaniem
indywidualnych programów usamodzielniania i dokumentowania tych faktów zapisami
w programach usamodzielniania,

- opracowanie powiatowej strategii rozwiązywania problemów
społecznych zgodnie
z wymogami art. 10a pkt. 2 ustawy o pomocy społecznej z uwzględnieniem
problematyki pomocy w usamodzielnieniu się wychowanków placówek określonych w
rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 września 2000 r.,

- przedstawianie radom powiatów, zgodnie z wymogami art. 47a
ust. 6 i 7 ustawy
o pomocy społecznej, problematyki związanej z usamodzielnianiem wychowanków
oraz wynikających z tego potrzeb.

W związku ze stwierdzonymi trudnościami w realizacji zadań własnych
powiatu określonych w art. 33p ustawy o pomocy społecznej, NIK uważa, że Rada
Ministrów powinna podjąć działania w celu znalezienia właściwych rozwiązań w
zakresie wspierania inicjatyw lokalnych do tworzenia odpowiednich warunków
mieszkaniowych w formie hosteli, przydziału lokali z zasobów komunalnych,
dofinansowania wkładów mieszkaniowych dla osób usamodzielnianych itp. oraz
zastosowania mechanizmów ułatwiających pracodawcom zatrudnianie
usamodzielnianych wychowanków.

Nadesłane odpowiedzi wskazują, że
podjęcie czynności kontrolnych przez Najwyższą Izbę Kontroli było całkowicie
uzasadnione. Oprócz wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości, do efektów
tej kontroli należy zaliczyć:

Þ uregulowanie zaległych zobowiązań z tytułu pomocy
pieniężnej i rzeczowej wobec
119 osób,

Þ deklaracje wypłaty w bieżącym roku należnych świadczeń 80
wychowankom, bezpośrednio po otrzymaniu wnioskowanych kwot,

Þ skierowanie do ponownego rozpatrzenia spraw 2 wychowanków,
w których odmowa udzielenia pomocy w usamodzielnieniu na wniosek Delegatury NIK
w Białymstoku została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w
Białymstoku. W wyniku wszczętego postępowania, pomoc pieniężną przyznano
jednemu wychowankowi,
a załatwienie drugiej sprawy odłożono do czasu nawiązania kontaktu z tą osobą,

Þ wszczęcie postępowania wobec 45 wychowanków, których
potrzeby w zakresie usamodzielnienia zostały pominięte w 2000 roku,

Þ ujawnienie kwoty 41,6 tys. złotych wydatkowanej z
naruszeniem przepisów prawa oraz innych nieprawidłowości finansowych w
wysokości 1,2 tys. złotych.