FORMY ZABAWOWE ĆWICZEŃ KOREKCYJNYCH.

Posted by nauka on śr., 02/06/2008 - 15:51

Wstęp

Szybkie tempo zmian zachodzących w środowisku człowieka
odbija się na nim w sposób niekorzystny. Ludzkie mechanizmy adaptacyjne często
nie nadążają za dynamizmem zmian cywilizacyjnych. Ponadto wyeliminowanie
czynnych form ruchu z życia codziennego na korzyść biernego siedzenia przed
telewizorem czy komputerem, jest przyczyną różnych schorzeń narządów ruchu oraz
wad postawy i budowy ciała.

Diagnoza,
leczenie i profilaktyka w zakresie wad i schorzeń narządów ruchu to nie tylko
zadanie medycyny, ale i gimnastyki korekcyjnej. W przedszkolach, szkołach,
domach kultury, klubach sportowych ta forma ćwiczeń ruchowych jest ostatnio
bardzo popularna. Obejmując swym zasięgiem dzieci i młodzież, daje nadzieję na
sprawnych i zdrowych dorosłych.

Gimnastyka
korekcyjna, traktowana przez prowadzących i uczestniczących jak dobra zabawa, ma dużo większe szanse
powodzenia. Zabawa jest bowiem naturalną, dobrowolną i przynoszącą radość
aktywnością, będącą celem samym w sobie. Tak pojęta gimnastyka korekcyjna
posiada zatem nie tylko znaczenie zdrowotne, ale i wychowawcze. Sprzyjając
rozwojowi fizycznemu, stanowi zachętę do komunikowania się z innymi, pozwala
rozładować napięcia emocjonalne i stres, uczy koncentracji i uwagi oraz samodzielności
i wytrwałości. Poza tym zadowolenie z
pracy nad własnym ciałem i z prawidłowo wykonywanych zadań, podnosi
niewątpliwie poczucie własnej wartości. Odczuwanie i przeżywanie „inteligencji”
i estetyki swojego ciała to ważne czynniki sprzyjające powstaniu pozytywnego
obrazu samego siebie.


Wskazania ogólne

Specjaliści
z zakresu medycyny i wychowania fizycznego zgodnie twierdzą, że najlepsze
rezultaty przynosi systematyczne uprawianie ćwiczeń. Korzystniej jest ćwiczyć
codziennie, choćby krótko, niż raz na jakiś czas dłużej.

Do ćwiczeń korekcyjnych dziecko
musi przystępować wypoczęte. Każde z ćwiczeń należy powtórzyć kilka razy,
zależnie od charakteru ćwiczenia; trudne: 2-4 razy, łatwe: 8-10 razy.

Wiek
przedszkolny i wczesnoszkolny charakteryzuje się na ogół dużą plastycznością
aparatu ruchowego, ale jeszcze stosunkowo słabą koordynacją ruchów, dlatego też
u dzieci przedszkolnych większą wartość mają zajęcia prowadzone krótko i
powtarzane parokrotnie w ciągu dnia.

W ćwiczeniach stosujemy wolne
tempo. Szybkie tempo utrudnia, a nawet uniemożliwia poprawne wykonywanie
ćwiczeń. Zakres ruchu zawęża się, precyzja jest znikoma, a korekcja utrudniona.

Nauczyciel powinien ćwiczyć
razem z dzieckiem. Przed ćwiczeniami właściwymi organizowana jest krótka rozgrzewka, która przygotowuje dziecko
fizycznie i psychicznie do ćwiczeń.

Przykłady

1. Stojąc unieść ramiona do góry, wdech nosem, opuścić
ramiona, ugiąć kolana, pochylić się luźno do przodu i głośno wypuścić powietrze
(wydech).

2. W siadzie skrzyżnym ręce na biodrach. Cofając łokcie do
tyłu, wdech nosem. Pochylić głowę, wydech ustami przez zęby, głośno sycząc.

3. W leżeniu tyłem ręce i nogi wykonują „ruchy osła”.

4. W leżeniu przodem ręce przed siebie, nogi ugięte w
kolanach, „klaskanie” rękami i nogami.

Na początku
i na końcu zajęć ćwiczenia nie powinny być zbyt męczące.

W ćwiczeniach, gdzie wymagana
jest precyzja i głębsze zastanowienie się, nie należy ponaglać dziecko do
pośpiechu.

Poza tym trzeba dziecku
przypominać, jak niezmiernie ważny jest regularny oddech podczas ćwiczeń i nie
wstrzymywanie powietrza.

Największym
wrogiem gimnastyki korekcyjnej jest monotonia i nuda, dlatego też każde z zajęć
powinno zawierać coś nowego.

Można dokonywać zmian
kolejności ćwiczeń, czy też wprowadzać nowe przybory. Dziecko powinno być
pogodne i radosne oraz mieć szansę wyżycia się w ćwiczeniach.

Ćwiczenia czyni interesującymi
wprowadzenie elementu współzawodnictwa, którego celem jest „kto dokładniej, ten
lepiej”, a nie „ kto szybciej”.

Podczas
ćwiczeń korekcyjnych zalecane jest też użycie
muzyki
. Odpowiednio dobrany podkład stanowi źródło inspiracji, sprawiając
przyjemność prowadzącemu i dzieciom. Pod wpływem muzyki znikają zwykle u
ćwiczących zahamowania wewnętrzne, niepewność, nieśmiałość, a wytwarza się
nastrój aktywnego zainteresowania i zadowolenia. Muzyka wyzwala ruchy
dynamiczne, a zarazem lekkie i pełne wdzięku. Wprowadzając do zajęć ruchowych
radość, zastępuje jednocześnie komendę i zaprowadza ład i dyscyplinę.

W gimnastyce
korekcyjnej wykorzystuje się właściwie wszystkie metody i formy stosowane w
wychowaniu fizycznym: naśladowczą, zabawową, improwizacji, ilustracji czy
opowieści ruchowej, jak i zadaniową, ścisłą, pokazową, opisową, bezpośredniej
celowości ruchu, syntetyczną, analityczną oraz kombinowane.

U dzieci młodszych dominuje
forma naśladowcza w postaci wesołej zabawy, u starszych – bezpośredniej
celowości ruchu i zadaniowa. Zawsze jednak ważne jest, by zachęcić dzieci do
współpracy.

Metoda zabawowo-naśladowcza należy do
grupy metod podających. Polega na naśladowaniu zademonstrowanych,
obserwowanych, widzianych lub wyobrażanych wzorów ruchowych, co bardzo
odpowiada psychoruchowym właściwościom okresu dziecięcego. Dziecko ilustruje
ruchem, znane mu z doświadczenia, proste czynności ludzi i zwierząt, pracę maszyn
oraz zjawiska przyrody. Zasadniczym warunkiem prawidłowego wykonania ruchu jest
istnienie jego obrazu w świadomości dziecka.

Osiągnięcie zamierzonego celu w
zajęciach prowadzonych tą metodą zależy w dużym stopniu od przyjęcia poprawnej
pozycji wyjściowej.


Metoda bezpośredniej celowości ruchu stanowi
formę przejściową od ćwiczeń stosowanych w formie ruchów naśladowczo-zabawowych
do zadań wykonywanych ściśle według pewnych prawideł. Polega ona na rozumnym
zestawieniu odpowiednio dobranej pozycji wyjściowej z przemyślanym przebiegiem
ruchu wykonywanym często z użyciem przyborów pomocniczych: piłki, krążka,
szarfy, obręczy itp.

Na uwagę
zasługuje również metoda ekspresji
ruchowej
, zwana też metodą improwizacji ruchowej. Daje ona prowadzącemu
zajęcia dużą swobodę wyboru zadań. Dzieciom należy jedynie wyjaśnić, co mają
robić. Natomiast, jak to robić, będzie wynikało z inwencji twórczej dzieci, ich
pomysłowości, fantazji i doświadczeń ruchowych. W metodzie tej stosowane są
różne formy pracy: naśladowanie, inscenizacja, mimika, gimnastyka artystyczna i
sportowa, taniec itp. Metodę tą można wykorzystywać na zajęciach z gimnastyki
korekcyjnej, ale raczej w formie fragmentów zajęć, trwających 5-6 minut, przy
muzyce, z użyciem ciekawych przyborów oraz z zastosowaniem ruchu korekcyjnego.

Bez względu
na stosowaną metodę, warto pamiętać, że przerobione ćwiczenia należy powtarzać.
Powtarzanie pozwala na to, że z czasem ćwiczenia stają się coraz łatwiejsze,
zwiększa się tym samym zaufanie dziecka do samego siebie, a przez to wzrasta
motywacja do uczenia się nowych ćwiczeń.

Świadomy i
aktywny udział dziecka w zajęciach można również osiągnąć przez włączenie go do
prowadzenia zajęć. Często dzieci „odrzucone” przez grupę, traktowane jak
przysłowiowe niedorajdy, mogą w ten sposób zdobyć akceptację, a także uwierzyć w swoje
możliwości na tym polu, które dotychczas było źródłem upokorzeń i stresów.

Dobrze jest
czasem włączyć do ćwiczeń również rodziców dzieci. Dzieje się to podczas tzw.
zajęć lub lekcji otwartych. Zajęcia
te mogą mieć charakter instruktażowy (zawierają ćwiczenia zalecane do domu) lub
prezentują postępy dzieci, ich wzrastającą sprawność, wytrzymałość i
umiejętności korygowania postawy. Zajęcia mogą mieć również charakter mieszany.
Rodzice biorą wówczas czynny udział w ćwiczeniach: podczas asekuracji,
sędziowania itp. Wytwarza się wtedy atmosfera wspólnego działania, która jest
niezbędna przy każdej długofalowej pracy. Czynny charakter udziału rodziców w
zajęciach nie tylko w większym stopniu angażuje ich emocjonalnie, ale i uczy
lepiej rozumieć i wykonywać ćwiczenia z własnym dzieckiem.

Rola zabaw i gier ruchowych w gimnastyce korekcyjnej.

1. Różnorodność, swoboda działania, prostota ruchów,
możliwość wyboru rozwiązań i sprawdzenia się z rówieśnikami.

2. Atrakcyjne dla wszystkich grup wiekowych, także dla
młodzieży i dorosłych.

Mobilizacja ćwiczących do
większego wysiłku i aktywnego udziału w całokształcie korekcji.

Przybory do ćwiczeń korekcyjnych:

piłki różnej wielkości, gumowe,
skórzane, woreczki, szarfy, laski gimnastyczne, małe kocyki, linki, kręgle,
obręcze małe i duże, krążki, drobne pomoce typu: różnego kształtu i wielkości
klocki, kamyki, kasztany, szmatki, kawałki sznurka, tasiemki, kulki waty,
ołówki drewniane, gumki, kartonowe kółka itp.

Zakończenie

Lekarze,
nauczyciele i rodzice powinni zdawać sobie sprawę, że tylko systematyczne
ćwiczenia ruchowe, ukierunkowane na postawę ciała, przyczyniają się do poprawy
stanu zdrowia dzieci i młodzieży.

Właściwie dobrane zestawy
ćwiczeń, prowadzone w zabawowej formie, dzieci mogą wykonywać nie tylko na
zajęciach zorganizowanych, ale również w domu, pod okiem rodziców. Dobrze zorganizowany proces pedagogizacji
rodziców w dziedzinie korekty, profilaktyki i przeciwdziałania wadom postawy,
to już połowa sukcesu.

Poza tym naprawdę warto
zrezygnować ze zbyt niskich stolików i krzeseł, niedopasowanych do wzrostu
dziecka, nadmiernego pochylania się w czasie pisania czy rysowania, a także z
ciężkich toreb na jedno ramię i niewłaściwie przylegających do ciała plecaków.
O to musimy zadbać już tylko i wyłącznie my – dorośli.


Bibliografia

1. Bondarowicz M., Owczarek S., Zabawy i gry ruchowe w
gimnastyce korekcyjnej, WSiP, Warszawa 1997.

2. Dziak A., Kuś W., Ćwiczenia gimnastyczne zapobiegające
bólom krzyża, CRZZ, Warszawa 1979.

3. Kotecka – Noceń M., Płukarz H., Stopy płaskie u dzieci.
Gimnastyka lecznicza, PZWL, Warszawa 1986.

4. Kutzner – Kozińska M., Korekcja wad postawy, WSiP,
Warszawa 1986.

5. Kutzner – Kozińska M., Wlaźnik K., Gimnastyka
korekcyjna dla dzieci 6-10-letnich, WSiP, Warszawa 1995.

6. Owczarek S., Korekcja wad postawy. Pływanie i ćwiczenia
w wodzie, WSiP, Warszawa 1999.


PRZYKŁADY ĆWICZEŃ
KOREKCYJNYCH

DO ZASTOSOWANIA W
DOMU

DLA DZIECI W WIEKU
PRZEDSZKOLNYM

ĆWICZENIE 1

Wysyp z wiaderka na kocyk
wszystkie klocki, kamyki, kasztany, kawałki sznurka, kuli waty, gałganki oraz
inne „skarby”. Usiądź na krześle, chwytaj palcami stóp leżące drobiazgi i
wkładaj je z powrotem do wiaderka. Mniejsze podnoś jedną nogą, większe –
obiema. Nie śpiesz się. na pewno ci się uda. Nogi nie są tak zdolne jak ręce,
ale też dużo mogą się nauczyć.

ĆWICZENIE 2

Usiądź na kocyku, przechyl się
nieco do tyłu i oprzyj ręce szeroko za plecami lub podeprzyj dłońmi biodra.
Nogi wyciągnij do przodu i złącz. Wykonuj stopami powolne ruchy w kierunku
podłogi i do siebie, w dół i w górę (stopy robią pa... pa... jak ręce przy
pożegnaniu. Następnie ugnij nogi i spróbuj kilka razy rozstawić i ściągnąć
palce stóp jak wachlarzyk.

ĆWICZENIE 3

Połóż się na plecach z rękoma
odsuniętymi na bok, unieś ugięte nogi i rozchyl na boki kolana. Zwróć stopy
podeszwami do siebie tak, aby powstało okienko. Staraj się bić brawa stopami
podobnie jak rękoma.

ĆWICZENIE 4

Usiądź na kocyku, podeprzyj się
rękoma z boku. Kolana rozchyl na boki tak, aby podeszwy stóp „patrzyły’ na siebie.
Palcami obu stóp trzymaj dwa ołówki. na jeden ołówek nałóż małe kółeczko
wycięte z kartonu, a drugim staraj się je zdjąć. Twoje stopy robią na drutach,
jak mama lub babcia.

ĆWICZENIE 5

Usiądź na kocyku, odchyl się
trochę ku tyłowi i podeprzyj rękoma biodra w sposób widoczny na zdjęciu. Nogi
wyprostuj w kolanach w kolanach i nieco oddal od siebie, zrób mały rozkrok.
Powoli zbliżaj stopy do siebie tak, aby się spotkały podeszwami (stopy się
całują).

ĆWICZENIE 6

Usiądź na kocyku, przechyl się
do tyłu i podeprzyj dłońmi biodra. Wyprostuj plecy. Chwyć podeszwami stóp
leżący kręgiel i staraj się ustawić go pionowo. To ćwiczenie nie jest wcale
takie łatwe i wymaga zręczności, ale nie zniechęcaj się . Na pewno się uda!

ĆWICZENIE 7

Połóż się tyłem na kocyku. trzymając
mocno stopami woreczek wyciągnij ręce do przodu lub ułóż wzdłuż tułowia. Turlaj
się w takiej pozycji jak kloc drzewa – w jedną stronę , a potem w drugą. Gdy
poczujesz zmęczenie, połóż się na brzuchu, oprzyj brodę na złożonych dłoniach i
oddychaj chwile przez nos.

ĆWICZENIE 8

Usiądź na krześle, rękoma
przytrzymaj się jego bocznej krawędzi, wyprostuj plecy. Unieś jak najwyżej
pięty do góry i wolno rozpocznij małymi kroczkami „spacer” do przodu. Idź tak
daleko, aż stopy prawie płasko dotkną podłogi, następnie cofnij je do tyłu.
Przy wykonywaniu tego ćwiczenia nogi powinny być złączone, a pięty jak
najbliżej siebie.

ĆWICZENIE 9

Połóż się na plecach lub
usiądź. Obejmij stopę rękoma tak, abyś mógł zobaczyć jej podeszwę – będzie to
twoje lusterko, w którym można się przeglądać. Zrób to samo z drugą stopą.
Przeglądaj się raz w jednym, raz w drugim lusterku. A może potrafisz tak
ustawić stopy, aby powstało z nich jedno duże lustro?

ĆWICZENIE 10

Usiądź na krzesełku. Połóż
szarfę przed jedną nogą. Chwyć palcami stopy leżącą szarfę i podciągnij kawałek
pod podeszwę, następnie chwyć kolejny kawałek i znów podciągnij. Rób to tak
długo, aż cała szarfa zniknie pod twoją stopą (zostanie „połknięta”). To samo
ćwiczenie wykonaj drugą stopą. Spróbuj też ćwiczyć obiema nogami równocześnie.
Nie odrywaj pięt od podłogi i nie przesuwaj ich.

ĆWICZENIE 11

Usiądź na kocyku, podeprzyj się
z tyłu rękoma. Obracaj stopami leżącą na podłodze laskę, niech kręci się
dookoła siebie jak bąk. Jeśli udało ci się w jedną stronę, spróbuj także w
odwrotnym kierunku. Staraj się obracać laskę w jej środkowej części.

ĆWICZENIE 12

Usiądź na kocyku. Palcami stopy
chwyć leżącą chusteczkę i połóż się na plecach. Powtórz to samo drugą nogą.
Chusteczka nie powinna wypaść, trzymaj ją więc mocno wszystkimi palcami. A może
spróbujesz ćwiczyć równocześnie obie nogi? Wykorzystaj wówczas dwie chusteczki.

ĆWICZENIE 13

Usiądź na podłodze, podeprzyj
się łokciami. Ujmij piłkę stopami jak rękoma i przechylając się do tyłu, unieś
piłkę jak najwyżej. Licz głośno sprawdzając, jak długo potrafisz utrzymać ją w
górze. Następnie, zginając nogi, pozwól piłce upaść na podłogę, odpocznij
chwilę i powtórz ćwiczenie jeszcze raz.

ĆWICZENIE 14

Usiądź na kocyku i chwyć rękoma
jedną nogę w pobliżu stopy tak, aby podeszwa była zwrócona do środka i by można
było się w niej „przeglądać” jak w lusterku. Powoli, nie szarpiąc nogi, dotknij
palcami stopy kolejno: brody, nosa, czoła, uszu i barków. Ćwicz na przemian,
raz jedną, raz drugą nogę.

ĆWICZENIE 15

Usiądź na kocyku. Chwyć palcami
stopy lub obu stóp leżący na podłodze woreczek i steraj się go wrzucić do
obręczy. Początkowo siadaj w niedużej odległości od celu, a w miarę nabierania
wprawy w coraz celniejszym rzucaniu, możesz odległość zwiększyć. Zagraj mecz z
kolegami, np. kto będzie miał więcej trafnych rzutów na 6 prób, ten wygrywa.

ĆWICZENIE 16

Usiądź na kocyku, ręce oprzyj z
tyłu. Chwyć piłkę stopami tak, aby obejmowały ją wszystkie palce. Ugnij
uniesione nogi w biodrach i w kolanach. Nie wypuszczając piłki, obracaj się
dookoła własnej osi. Pomagaj sobie przy tym, odpychając się rękoma od podłogi.

ĆWICZENIE 17

Usiądź na brzegu krzesełka,
ręce oprzyj z tyłu. Chwyć palcami stopy leżący na podłodze woreczek i przenieś
go na kolano drugiej nogi. Po chwili zrzuć woreczek stopą na podłogę. To samo
ćwiczenie wykonaj używając drugiej stopy i drugiego kolana.

ZABAWY DLA DZIECI MŁODSZYCH

WADA – PLECY OKRĄGŁE

1. PŁYWANIE NA PLECACH

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Leżenie
na plecach z wyprostowanymi i złączonymi nogami i rękoma wzdłuż tułowia. Na
hasło: Płyniemy na plecach – podnoszenie równocześnie obu wyprostowanych rąk do
pionu i opuszczanie ich na podłogę przy głowie, a następnie przesuwanie po
podłodze w kierunku tułowia (pływanie żabką na plecach). Po 10-15 s hasło:
Odpoczywamy – oddychanie w bezruchu. Czas trwania zabawy – około 2 minuty.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- rozciąganie mięśni piersiowych,

- wzmacnianie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

2. WBIJANIE GWOŹDZI

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu z dłońmi pod brodą. Na hasło: Wbij gwóźdź – unoszenie rąk nad
podłogę i imitowanie ruchów wbijania gwoździa młotkiem w podłogę przed sobą.
Jedna ręka „trzyma gwóźdź”, druga „młotek”, rytmicznymi ruchami uderzanie
młotkiem w gwóźdź. Po 10 uderzeniach, hasło: Odpoczynek – leżenie bez ruchu
5-10 s, głęboki oddech. Następnie powtórzenie ćwiczenia ze zmianą rąk.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

3. LOT SAMOLOTU

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu z dłońmi po brodą. Nogi wyprostowane i złączone. Na hasło: Samolot
leci – przenoszenie wyprostowanych rąk w bok i unoszenie ich jak najwyżej, z
jednoczesnym uniesieniem głowy. W tym samym czasie nisko unoszone są wyprostowane
nogi. Taką pozycję należy utrzymać przez 3-6 s. Na hasło: Samolot ląduje –
opuszczenie rąk i nóg, powrót do pozycji wyjściowej. Czas trwania zabawy: 2
minuty.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu,

- wzmocnienie mięśni karku,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- wzmocnienie mięśni kulszowo-goleniowych.

Przeciwwskazania: brak

4. DZIĘCIOŁ SIEDZĄCY

Przybory i przyrządy: bębenek

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Siad
skrzyżny w pozycji skorygowanej. Na hasło: Dzięcioł kuje – szybkie pochylenie
głowy w przód i wyprostowanie jej, naśladowanie dzięcioła stukającego w korę
drzewa. Tułów przez cały czas jest wyprostowany i nieruchomy. Ruch dotyczy
tylko głowy. Tempo wykonywania ruchów głową dyktuje rytm bębenka. Czas trwania
zabawy: około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wyrobienie nawyku prawidłowej postawy.

Przeciwwskazania: duże
wysunięcie do przodu głowy dziecka.

5. DZIĘCIOŁ LEŻĄCY

Przybory i przyrządy: po 1
woreczku dla każdego uczestnika, bębenek

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu, nogi wyprostowane i złączone. Ręce wzdłuż tułowia, broda oparta na
woreczku. Na hasło: Dzięcioł kuje – uniesienie głowy i opuszczenie jej,
dotknięcie lekko nosem woreczka, naśladowanie dzięcioła stukającego w korę
drzewa. Tempo wykonywania ruchów głową dyktuje rytm bębenka. Zabawa trwa około
1,5 minuty.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

6. ODPOWIADANIE RUCHAMI GŁOWY

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Siad w
półkolu skrzyżnie z rękoma ułożonymi w „skrzydełka”, twarzą do prowadzącego,
który zadaje pytania, np. Czy teraz jest noc?, Czy świeci słońce?, Czy pada
deszcz? itp. Dzieci odpowiadają ruchami głowy: w płaszczyźnie strzałkowej
(ruchy potakiwania), w płaszczyźnie poprzecznej (ruch przeczenia). Ruchy głowy
muszą być obszerne, a tułów jest nieruchomy. Zabawa trwa około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- zwiększenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- nauka utrzymania pozycji skorygowanej.

Przeciwwskazania: brak

7. SPŁOSZONE WRÓBELKI

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Siad
skrzyżny w wyznaczonym miejscu sali – gnieździe, w pozycji skorygowanej ze
„skrzydełkami”. Na hasło: Wróbelki fruwają – powstanie, wyjście z „gniazda” i
bieg po sali we wspięciu na palcach z jednoczesnym „machaniem skrzydełkami”. Na
hasło: Jastrząb – powrót do „gniazda” do pozycji wyjściowej. Zabawę powtórzyć
3-5 razy.

Oddziaływanie korekcyjne:

- utrwalenie nawyku pozycji skorygowanej,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

8. LIS I GĘSI

Przybory i przyrządy: kocyk dla
każdego uczestnika, szarfa do oznaczenia lisa

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Z jednej
strony sali – „zagroda dla gęsi”, po przeciwnej stronie – „nora lisa”. Lis jest
oznaczony szarfą. Pozostali to gęsi. Gęsi gromadzą się w „zagrodzie” na
kocykach. Siad na piętach, ręce w „skrzydełka”. Na hasło: Gęsi na wodę –
opuszczenie „zagrody” ślizgiem na kocyku i „pływanie po wodzie”. Na hasło:
Gąski do domu – powrót do „zagrody” bez zmiany pozycji. W tym czasie lis
opuszcza norę i ślizgając się na kocyku stara się złapać jedną lub kilka gąsek,
które nie zdążyły skryć się do „zagrody”. Złapane gąski przechodzą do nory lisa
i tam w postawie skorygowanej czekają do końca zabawy. Zabawa trwa około 3
minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie mięśni karku,

- wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu odcinka
piersiowego,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- wyrabianie nawyku prawidłowej postawy.

Przeciwwskazania: brak

ZABAWY DLA DZIECI MŁODSZYCH

WADA – SKOLIOZA

1. POPATRZ PRZEZ OBRĘCZ

Przybory i przyrządy: 1 mała
obręcz dla każdego uczestnika

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Leżenie
na podłodze na brzuchu z nogami wyprostowanymi i złączonymi. Obręcze trzymane
pionowo w dłoniach. Na hasło: Popatrz przez obręcz – uniesienie rąk z obręczą
nad podłogę blisko głowy i patrzenie przez nią na prowadzącego. Na hasło:
Odpocznij – położenie obręczy i rąk na
podłodze. Zabawę można powtórzyć 3-5 razy.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- elongacja kręgosłupa,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

2. KAPELUSZ

Przybory i przyrządy: 1
plastikowy krążek dla każdego uczestnika

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu, trzymanie w dłoniach krążka. Na hasło: Załóż kapelusz – podniesienie
rąk i głowy nad podłogę, przeniesienie krążka nad głowę i ułożenie go jak
kapelusz. Łokcie powinny być w górze, ustawione szeroko. Na hasło: Zdejmij
kapelusz – przeniesienie krążka w przód i położenie go na podłodze. Zabawę
można powtórzyć 3-5 razy.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

3. DOTKNIJ LASKI LEŻĄC

Przybory i przyrządy: 1 laska
gimnastyczna

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu obok siebie w odstępie jednego kroku z rękoma wyciągniętymi przed
siebie. Prowadzący podchodzi kolejno do każdego dziecka, które wyciągając się
daleko przed siebie, stara się dotknąć laski obiema dłońmi. Zabawa trwa do
zdobycia przez uczestnika ustalonej liczby punktów, np. 5-ciu.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- czynna elongacja kręgosłupa,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

4. RYBKI W STAWIE

Przybory i przyrządy: 1 kocyk
dla każdego uczestnika

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Leżenie
na brzuchu na kocyku, nogi wyprostowane i złączone. Ręce ugięte w łokciach i
oparte dłońmi o podłogę. Palce rąk skierowane do środka. Na hasło: Rybki
pływają – odpychanie się dłońmi od podłogi, ślizganie się po podłodze, jak
rybki pływające w stawie. Zabawa trwa około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

5. RYWALIZACJA ZAPRZĘGÓW

Przybory i przyrządy: kocyk i
skakanka na parę uczestników

Uczestnicy: minimum 4 osoby

Organizacja i przebieg: W sali
wyznacza się dwie linie startu – mety i półmetka. Pary powinny być dobrane,
biorąc pod uwagę warunki fizyczne (wysokość i masę ciała). Pary znajdują się
przed linią startu, jeden leży na brzuchu na kocyku i jest woźnicą, drugi –
jako konik staje tyłem do leżącego, trzymając w dłoniach środek skakanki, końce
skakanki trzyma woźnica. Na hasło: Wio – zaprzęgi wolno ruszają w kierunku
linii półmetka. Konik musi mieć wyprostowane plecy, a woźnica nie może oderwać
klatki piersiowej od podłogi. Na linii półmetka następuje zmiana ról w parz i
powrót do startu – mety. Zabawę powtarza się 2-4 razy.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- elongacja kręgosłupa,

- wzmocnienie prostownika grzbietu odcinka piersiowego,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki,

- wzmocnienie mięśni karku.

Przeciwwskazania: brak

6. DZIEŃ DOBRY

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: siad w
rozsypce na podłodze, skrzyżnie ze „skrzydełkami”, twarzą do prowadzącego.
Jeden uczestnik staje tyłem do grupy i zgaduje, kto z grupy powiedział: Dzień
dobry, podając jego imię. Rozpoznane dziecko zajmuje miejsce zgadującego.
Jeżeli zgadujący pomyli się, ma jeszcze jedną szansę. Zabawa trwa około 3-4
minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- utrwalenie nawyku postawy skorygowanej w siadzie,

- wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

ZABAWY DLA MŁODSZYCH DZIECI

WADA – PLECY WKLĘSŁE

1. CHRZĄSZCZ NA GRZBIECIE

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: leżenie
na plecach z rękoma i nogami w górze. Na hasło: Chrabąszcz chce wstać –
naśladowanie rękoma i nogami ruchów chrabąszcza przewróconego na grzbiet. W
czasie zabawy nie można odrywać barków od podłogi. Na hasło: Chrabąszcz
odpoczywa – opuszczenie rąk i nóg na podłogę. Zabawa trwa około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa,

- wzmocnienie mięśni brzucha.

Przeciwwskazania: brak

2. WYCIERACZKI SAMOCHODOWE

Przybory i przyrządy: bębenek

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Leżenie
na podłodze na plecach. Nogi wyprostowane, złączone i uniesione do pionu, ręce
w bok, wyprostowane, na podłodze. Na hasło: Wycieraczki pracują – przenoszenie
złączonych i wyprostowanych nóg w prawo, a następnie w lewo. Tempo pracy
„wycieraczek” dyktuje rytm bębenka. Gdy pada mały deszcz, wycieraczki pracują
wolno, gdy większy – szybciej. Przez cały czas zabawy biodra muszą przylegać do
podłogi. Na hasło: Deszcz przestał padać – powrót do pozycji wyjściowej. Zabawa
trwa około 1 minuty.

Oddziaływanie korekcyjne:

- odciążenie kręgosłupa od ucisku osiowego,

- wzmocnienie mięśni skośnych brzucha.

Przeciwwskazania: zabawa
niewskazana dla dzieci ze skoliozą.

3. ROWER Z ŁAŃCUCHEM

Przybory i przyrządy: 1 szarfa
dla każdego uczestnika

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Leżenie
na plecach z nogami ugiętymi rękoma ułożonymi w „skrzydełka”. Palce jednej
stopy trzymają jeden, drugiej – drugi koniec szarfy. Na hasło: Jedziemy na
rowerze – uniesienie nóg i zataczanie stopami kółek, jak przy pedałowaniu na
rowerze. jeżeli szarfa wypadnie spod palców stopy, trzeba ją włożyć tam z
powrotem i kontynuować zabawę. Na hasło: Zatrzymujemy rower – powrót do pozycji
wyjściowej. Zabawa trwa około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie mięśni brzucha,

- wzmocnienie mięśni wysklepiających stopy.

Przeciwwskazania: brak

4. DŹWIG

Przybory i przyrządy: 1
woreczek dla każdego

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Siad na
podłodze z ugiętymi nogami w odstępach dwu kroków od siebie. Dłonie oparte o
podłogę za sobą. Tułów wyprostowany, łopatki ściągnięte. Przed każdym leży
woreczek. Na hasło: Dźwig pracuje – chwycenie palcami jednej stopy woreczka, podniesienie
go w górę i wyprostowanie nogi. Następnie, odpychając się dłońmi od podłogi,
wykonanie pełnego obrotu na pośladkach w miejscu i położenie woreczka na
podłodze – dźwig odpoczywa. To samo drugą nogą w przeciwną stronę. Zabawę
powtórzyć parzystą ilość razy.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie mięśni brzucha,

- wzmocnienie mięśni wysklepiających stopy.

Przeciwwskazania: brak

5. HUŚTAWKA

Przybory i przyrządy: zbędne

Uczestnicy: minimum 2 osoby

Organizacja i przebieg: Siad
prosty. Tułów wyprostowany, ręce ułożone w „skrzydełka”. Na sygnał wykonanie
padu do tyłu, do leżenia na plecach z nogami w pionie i powrót do siadu
prostego, naśladowanie ruchów huśtawki. Przez cały czas trwania zabawy nogi
powinny być wyprostowane i złączone. Kąt między nogami a tułowiem powinien być
niezmienny i wynosić około 90 stopni. Zabawa trwa około 2 minut.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie mięśni brzucha,

- wzmocnienie mięśni ściągających łopatki.

Przeciwwskazania: brak

6.KARUZELA

Przybory i przyrządy: 1 kocyk dla
każdego uczestnika

Uczestnicy: dowolna liczba

Organizacja i przebieg: Siad
prosty na kocyku w odległości 1 m od siebie. Na sygnał uniesienie
wyprostowanych nóg do góry i wykonanie siadu równoważnego. W siadzie
równoważnym, odpychając się rękami od podłogi, obrót dookoła siebie w prawo. Po
kolejnym energicznym odepchnięciu rękoma od podłogi, stopniowe ugięcie nóg w
kolanach, zwiększenie szybkości obrotu. Po zatrzymaniu się „karuzeli”, obroty w
przeciwną stronę.

Oddziaływanie korekcyjne:

- wzmocnienie mięśni brzucha.

Przeciwwskazania: zabawa
niewskazana dla dzieci ze skoliozą.

PRZYKŁADY ZABAW I ĆWICZEŃ

SPIS

1. Zabawy dla dzieci młodszych, wada: plecy okrągłe.

2. Zabawy dla dzieci młodszych, wada: skolioza.

3. Zabawy dla dzieci młodszych, wada: plecy wklęsłe.

4. Ćwiczenia korekcyjne do zastosowania w domu dla dzieci
w wieku przedszkolnym, wada: płaskostopie.

5. Ćwiczenia w wodzie.