Etapy rozwoju i walki o prawa kobiet

Kobiety w swojej walce o
prawo do równouprawnienia i wolności , prawie zawsze wykorzystywały do tego
dogodne dla nich momenty w historii ,takie jak rewolucje czy wojny, które
wywoływały głębokie zmiany społeczne i obyczajowe .Zarówno w przeszłości jak i
współcześnie możemy wyróżnić trzy główne kwestie dotyczące emancypacji kobiet:

1. przyznanie kobietom takich samych praw
cywilnych , jak mężczyznom

2. emancypacji intelektualnej

3. równe prawa polityczne, a następnie równy
udział w działalności publicznej

Warto też dodać , że walka o prawa kobiet nie była toczona z
ciągłymi sukcesami , w Szwajcarii w niektórych kantonach kobiety otrzymały
prawo do głosowania dopiero w latach 70-tych XX w., nie wspominając o państwach
islamskich opartych na ścisłym prawie koranu , gdzie kobiety nie mają żadnych
praw.

Teraz postaram się
pokrótce opisać nie długą chyba historię walki o równouprawnienie płci pięknej , która to rozpoczęta została na przełomie XVIII/XIX w. , przez
pojedynczych myślicieli oświecenia francuskiego jak: Condorcet, który uważany
jest za twórcę doktryny feminizmu w wymiarze politycznym jak i społecznym.
Rewolucja francuska była przełomowym momentem dla manifestowania swoich praw
przez kobiety. Dzieło Mary Wollstoneckraft „Walka o prawa kobiet” wydane w 1792 r. Zawierało postulaty dotyczące
praw kobiet i było jednocześnie polemiką z przedstawioną przez Jana Jakuba Rousseau koncepcją relacji między
kobietą ,a mężczyzną w , której kobieta pozbawiona jest możliwości udziału w życiu publicznym. W tym czasie
pojawiły się też postulaty polityczne i żądanie Deklaracji praw kobiety i
obywatelki . Jednak Rewolucja nie przyniosła kobietom oczekiwanych nadziei na
większy udział w życiu publicznym , a przyjęty w 1804 r. Kodeks Cywilny
Napoleona jeszcze przez wiele dziesięcioleci
sankcjonował nierówność praw obu płci. Następnym przełomowym okresem w dziejach
nowożytnej historii było powstanie w Wielkiej Brytanii na przełomie XIX/XX w.
ruchu na rzecz przyznania kobietom praw wyborczych tzw. Sufrażystki Brytyjskie
, które ogarnęły swoimi hasłami prawie cała Europę. Hasło emancypacji kobiet w
ówczesny czasie również nie miało zbyt wielu zwolenników , gdyż klasyczna
koncepcja liberalizmu , przyznając prawa osobiste i polityczne jednostce, czyniła
to wyłącznie w stosunku do mężczyzn. Prawa obywatelskie posiadała głowa rodziny
a nie jednostka .Oczywiście tą „głową” zawsze był mężczyzna , natomiast kobieta
nie mogła dysponować ani swoją osoba ani o losach swoich dzieci. Taka sytuacja
była uważana po prostu za coś naturalnego , wiązało się to z ogólnie przyjętymi
normami społecznymi panującymi na przełomie wieków XIX/XX. Można powiedzieć ,
że w zasadzie do końca XIX w. kobieta była „społecznie niewidoczna” .
Jakiekolwiek próby nadania kobietom chociażby części praw spotykały się z
powszechnym niezrozumieniem , zaś samą propozycję traktowano jako zamach na
rodzinę i uświęcone od wielu pokoleń obyczaje.

Kolejnym przełomem i
można powiedzieć , że dosyć znaczącym dla kobiet wydarzeniem była I wojna
światowa, której totalizm , spowodował masowy udział mężczyzn w walkach, więc
kobiety przejęły rolę „pana domu”. Jednak nie tylko przejęły obowiązki domowe
,lecz także brały czynny udział w działaniach na frontach , sprawił , że
dotychczasowe wyobrażenie roli kobiety nie można było dłużej utrzymywać. Po
zakończeniu wojny zaczęto stopniowo nadawać prawa polityczne kobietom . Także
Polska Konstytucja marcowa z 1921 r. nadała kobietom równe prawa z mężczyznami.

Następnym jakby etapem
było powstawanie fali ruchów w latach 60-tych XX w . w USA , min. Ruch
Wyzwolenia Kobiet. Pojawienie się tych ruchów było możliwe dzięki splotowi
wydarzeń występujących w tym czasie , a były to czasy powstawania ruchu na
rzecz równouprawnienia Murzynów , czy uwikłanie USA w wojnę wietnamską oraz
wybór młodego prezydenta z , którym wiązano nowe nadzieje na reformy związane z
obyczajami społecznymi .

Dzisiaj już w XXI w.
kobiety według mnie osiągnęły swoje cele , przynajmniej w państwach
demokratycznych i nie chodzi mi tylko o prawa polityczne . Zmienił się ogólny
wizerunek kobiety w społeczeństwie , sama decyduje o swoim życiowym kierunku.
Jeśli chce może realizować się zawodowo lub wychowywać dzieci co jeszcze nie
tak dawno wydawało się niemożliwe. Moim zdaniem obecne organizacje
feministyczne , radykalizują swoje poglądy , uważając się za dyskryminowane w
społeczeństwie.

Cóż więc nam mężczyznom pozostaje zrobić ,jak tylko to by wciąż
uświadamiać wszystkim paniom , że tak naprawdę dzisiaj kobieta w dzisiejszych
czasach jest doceniana i szanowana przez płeć brzydką jak nigdy dotąd.

Bibliografia :

1. „Od matriarchtu do feminizmu” Maria Ciechomska -Poznań Brama-Książnica 1996

2. „Feminizm: ideologie i koncepcje społeczne
współczesnego feminizmu” Kazimierz
Ślęczka - Książnica Katowice 1999

3. „Nowe ruchy społeczne :niepokoje i
nadzieje współczesnych” Grażyna Ulicka
- Wyd. Szkolne i Pedagogiczne Warszawa 1993